Woda budzi w nich instynkt. Te 18 ras psów naprawdę kocha pływać

Określenie "pies wodny" może być rozumiane na dwa sposoby. W szerokim znaczeniu obejmuje rasy wyhodowane do pracy w wodzie lub w jej pobliżu. Psy pomagały rybakom, przynosiły przedmioty wypadające z łodzi, wypłaszały ptactwo z trzcin albo aportowały je po polowaniu.

Wiele takich ras ma mocne ciało, szerokie łapy, dobrze rozwinięte błony między palcami oraz sierść, która ogranicza szybkie przemakanie i utratę ciepła. Nie jest to jednak sztywny zestaw cech. Nie każdy dobry pływak ma kręconą sierść, a nie każdy pies noszący w nazwie słowo "wodny" od razu pokocha jezioro.

Czytaj także: Czy pies może pływać w słonej wodzie? Co musisz wiedzieć przed plażowaniem z pupilem

W klasyfikacji FCI psy wodne tworzą osobną sekcję w grupie 8, obok retrieverów i płochaczy. Znajdują się w niej między innymi barbet, lagotto romagnolo, portugalski pies dowodny, irlandzki spaniel dowodny i amerykański spaniel dowodny. Labrador, golden retriever czy Chesapeake Bay retriever należą natomiast do retrieverów, a setery, wyżeł węgierski i wyżeł weimarski do innych grup. Lista psów lubiących wodę jest więc znacznie dłuższa niż formalna lista ras wodnych.

Labrador jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych psich pływaków. Jego przodkowie pracowali u boku rybaków, a później psy wykorzystywano do aportowania ptactwa wodnego. Muskularna budowa, gęsta sierść oraz szeroki ogon przypominający ogon wydry pomagają mu sprawnie poruszać się w wodzie.

Wiele labradorów nie potrzebuje zaproszenia do kąpieli. Problemem bywa raczej przekonanie psa, że pora już wyjść. Podekscytowany aportowaniem labrador może nie zauważyć zmęczenia, dlatego opiekun powinien zarządzać długością zabawy i robić regularne przerwy.

Golden retriever powstał jako pies potrafiący przynosić upolowane ptaki zarówno z lądu, jak i z wody. Do dziś wiele goldenów chętnie pływa, brodzi przy brzegu i wskakuje do jeziora za rzuconą zabawką.

Długa sierść goldena wymaga jednak odpowiedniej pielęgnacji. Po kąpieli warto dokładnie ją wypłukać i osuszyć, szczególnie przy skórze, pod pachami oraz w okolicach uszu. Trzeba też przygotować się na to, że mokry pies może przynieść do domu sporo piasku, błota i drobnych roślin.

Nowofundland nie tylko potrafi pływać. Rasa jest historycznie związana z pracą na łodziach i ratownictwem wodnym. Duże, silne psy pomagały rybakom i mogły wyciągać z wody ludzi oraz ciężkie przedmioty.

Mocne kończyny, duża siła i gęsta sierść chroniąca przed chłodem sprawiają, że nowofundland dobrze radzi sobie nawet w trudniejszych warunkach. Nie oznacza to jednak, że można pozwolić mu pływać bez nadzoru. Wielki pies również może stracić siły, zaplątać się lub mieć problem z wyjściem na stromy brzeg.

Portugalski pies dowodny był prawdziwym pomocnikiem rybaków. Psy miały zaganiać ryby w stronę sieci, odzyskiwać zgubiony sprzęt i przenosić wiadomości między łodziami a brzegiem.

Rasa jest inteligentna, energiczna i nastawiona na współpracę. Sam spacer wokół jeziora może jej nie wystarczyć. Potrzebuje także szkolenia, aportowania i zadań wymagających myślenia. Kręcona lub falowana sierść wymaga regularnej pielęgnacji, szczególnie gdy pies często pływa.

Chesapeake Bay retriever został wyhodowany do pracy w zimnych i często wzburzonych wodach zatoki Chesapeake. Musiał wykazywać się siłą, wytrzymałością oraz gotowością do wielokrotnego aportowania ptactwa.

Jego gęsta, lekko natłuszczona szata pomaga ograniczyć przenikanie wody i utratę ciepła. Chessie bywa bardziej niezależny niż labrador czy golden retriever. To pies dla osób, które zapewnią mu nie tylko dostęp do wody, lecz także konsekwentne szkolenie i dużą dawkę aktywności.

Amerykański spaniel dowodny miał być na tyle niewielki, żeby zmieścić się w łodzi lub canoe, a jednocześnie wystarczająco wytrzymały, by pracować na mokradłach, jeziorach i w zimnej wodzie. Łączy cechy spaniela oraz retrievera.

Jest ruchliwy, inteligentny i zwykle chętny do współpracy. Mniejszy rozmiar nie oznacza jednak niewielkich potrzeb. To nadal pies myśliwski, który potrzebuje regularnej aktywności, zabawy węchowej i szkolenia.

Toller jest najmniejszym retrieverem, ale pod względem energii potrafi konkurować ze znacznie większymi psami. Jego zadaniem było zwabianie kaczek ruchem i zabawą przy brzegu, a następnie aportowanie ptaków z wody.

Wiele psów rasy Nova Scotia Duck Tolling Retriever uwielbia pływanie oraz zabawę piłką. Jest to jednak rasa intensywna, szybka i łatwo pobudzająca się. Pies pozostawiony bez odpowiedniego zajęcia może się frustrować. Nie należy więc wybierać tollera wyłącznie dlatego, że efektownie wygląda podczas kąpieli.

W anglojęzycznych źródłach największa odmiana pudla występuje jako Standard Poodle. W polskim nazewnictwie najczęściej nazywa się ją pudlem dużym. Aktualny wzorzec FCI określa tę odmianę jako mającą ponad 45 do 60 centymetrów wysokości w kłębie, z niewielką dopuszczalną tolerancją.

Elegancka fryzura może mylić, ponieważ pudel nie powstał wyłącznie jako pies do towarzystwa. Jego przodkowie aportowali ptactwo wodne. Pudel standardowy jest atletyczny, inteligentny i często bardzo dobrze pływa. Kręcona sierść wymaga jednak dokładnej pielęgnacji po każdej kąpieli.

Barbet to francuski pies wodny znany od setek lat. Pracował przy polowaniach na ptactwo i bez większych oporów wchodził również na podmokły, błotnisty teren. Nie bez powodu zyskał przydomek psa błotnego.

Jego kręcona, obfita sierść może zatrzymywać piasek, rośliny i drobne gałązki. Po powrocie znad wody barbeta trzeba dokładnie obejrzeć i rozczesać. Bez pielęgnacji futro zacznie się filcować.

Irlandzki spaniel dowodny należy do największych i najstarszych spanieli. Wyróżnia się gęstymi lokami, charakterystyczną czupryną i prawie gładkim, zwężającym się ogonem.

Rasa została przystosowana do aportowania ptactwa z wody. Dobrze rozwinięte błony między palcami oraz dwuwarstwowa, odporna na wilgoć sierść ułatwiają pływanie. To pies inteligentny i energiczny, który poza ruchem potrzebuje również pracy umysłowej.

Curly-coated retriever należy do najstarszych ras aportujących. Ciasno skręcona sierść chroni go podczas pracy w zimnej wodzie i niesprzyjającej pogodzie. To mocny, wytrzymały pies, który może długo pracować bez utraty zaangażowania.

Zwykle jest bardziej niezależny i powściągliwy niż popularniejsze retrievery. Potrzebuje cierpliwego szkolenia oraz opiekuna, który potrafi połączyć konsekwencję z ciekawymi zadaniami. Samo pływanie nie zaspokoi wszystkich jego potrzeb.

Seter angielski nie jest formalnie psem wodnym. Został wyhodowany przede wszystkim jako pies wystawiający ptactwo. Jest jednak aktywnym, wytrzymałym sportowcem, który często chętnie wchodzi do wody, zwłaszcza gdy zostanie z nią spokojnie zapoznany.

W tym przypadku szczególnie ważne jest indywidualne podejście. Jeden seter wskoczy do jeziora za piłką bez zastanowienia, a drugi będzie potrzebował wielu spokojnych prób. Długą sierść po pływaniu trzeba wysuszyć i sprawdzić, czy nie zaplątały się w nią rośliny.

Wyżeł węgierski krótkowłosy, czyli vizsla, jest wszechstronnym psem myśliwskim. Potrafi pracować i aportować zarówno na lądzie, jak i w wodzie. Wiele przedstawicieli rasy chętnie pływa, szczególnie gdy kąpiel łączy się z ruchem i obecnością opiekuna.

Krótka sierść jest łatwa w pielęgnacji, ale nie zapewnia takiej ochrony przed zimnem jak gruba szata nowofundlanda czy Chesapeake Bay retrievera. W chłodnej wodzie vizsla może szybciej marznąć, dlatego długość kąpieli trzeba dostosować do pogody i kondycji psa.

Wyżeł weimarski również należy do wszechstronnych psów myśliwskich. Może nauczyć się pływania i aportowania z wody, ale nie każdy młody pies od razu będzie czuł się w jeziorze pewnie. Klub rasy zwraca uwagę, że niektóre weimary pływają naturalnie, a inne potrzebują stopniowego oswajania z wodą.

To kolejny dowód, że sama rasa nie daje gwarancji. Spokojne wprowadzenie, zabawa i pozytywne skojarzenia są znacznie skuteczniejsze niż wrzucanie psa do wody lub ciągnięcie go za sobą.

Dziś lagotto romagnolo kojarzy się przede wszystkim z poszukiwaniem trufli. Jego historia zaczęła się jednak na mokradłach Romanii, gdzie psy pracowały przy polowaniach na ptactwo wodne. Sama nazwa rasy jest związana z określeniem psa wodnego.

Lagotto zachowało dobre predyspozycje do pływania, ale równie silna jest jego potrzeba używania nosa. Poza wyprawami nad wodę potrzebuje zabaw węchowych, tropienia i zadań do rozwiązania. Kręcona sierść wymaga kontroli po zabawie w trzcinach i błocie.

Seter irlandzki to energiczny i szybki pies myśliwski. Choć nie należy do klasycznych ras wodnych, wiele seterów dobrze pływa i chętnie towarzyszy rodzinie podczas wypraw nad jezioro lub morze.

Trzeba jednak pamiętać o jego wysokim poziomie aktywności. Krótka kąpiel nie zastąpi spaceru, biegania, szkolenia i możliwości swobodnego eksplorowania terenu. Po pływaniu warto dokładnie wysuszyć długą sierść oraz wiszące uszy.

Otterhound został wyhodowany w Anglii do tropienia wydr, zanim taka forma polowania została zakazana. To duży, silny pies o bardzo dobrym węchu, szorstkiej dwuwarstwowej sierści i szerokich łapach z wyraźnymi błonami między palcami.

Jest potężnym i wytrzymałym pływakiem. Jednocześnie to rasa bardzo rzadka, niezależna i wymagająca sporo przestrzeni. Silny instynkt tropienia może sprawić, że ciekawy zapach okaże się dla psa ważniejszy niż wołanie opiekuna. Nad wodą potrzebne są więc kontrola i solidnie wyćwiczone przywołanie.

Boykin spaniel pochodzi z Karoliny Południowej. Został przystosowany do polowania na terenach pełnych jezior, bagien i rozlewisk. Jego rozmiar pozwalał zabierać go do niewielkich łodzi, a mocna budowa i dobrze rozwinięte błony między palcami ułatwiały pływanie.

W domu może wydawać się spokojniejszy, ale podczas pracy pokazuje ogromną energię i determinację. Potrzebuje aktywności, szkolenia oraz możliwości aportowania. Nie jest wyłącznie łagodnym psem rodzinnym w efektownym, czekoladowym kolorze.

Nawet pies należący do rasy stworzonej do pływania może przestraszyć się głębokiej wody, fal albo niestabilnego podłoża. Zdarzają się labradory unikające jeziora i mieszańce, które mogłyby spędzić w nim cały dzień. Predyspozycje nie zastępują nauki, nadzoru i rozsądku.

• Zacznij od płytkiej wody. Wybierz spokojne miejsce z łagodnym zejściem. Pozwól psu samodzielnie zdecydować, jak daleko chce wejść.
• Nigdy nie wrzucaj psa do wody. Przymuszanie może wywołać panikę i utrwalić lęk przed kąpielą.
• Pokaż drogę wyjścia. W basenie pies powinien nauczyć się odnajdywać schodki lub rampę. Nad jeziorem wybieraj brzeg, na który łatwo wejść.
• Nie spuszczaj psa z oczu. Dotyczy to również ras ratowniczych i doświadczonych pływaków.
• Używaj kamizelki wypornościowej. Jest szczególnie ważna na łodzi, w głębokiej wodzie oraz w przypadku szczeniąt, seniorów i psów niedoświadczonych.
• Uważaj na nurt i jakość wody. Unikaj szybko płynących, rwących rzek, wzburzonego morza, stojącej wody, zielonego nalotu i miejsc, w których mogą występować toksyczne sinice.
• Zabierz świeżą wodę do picia. Pies nie powinien gasić pragnienia wodą z morza, kałuży, jeziora ani basenu.
• Rób przerwy. Pies pochłonięty aportowaniem może nie zauważyć zmęczenia. Niepokojące są między innymi coraz wolniejsze ruchy, opadanie tylnej części ciała i trudności z utrzymaniem głowy nad powierzchnią.
• Po kąpieli opłucz sierść. Usuń sól, piasek, chlor i resztki roślin. Osusz sierść, łapy oraz zewnętrzne części uszu.

Pływanie może być doskonałą zabawą i wartościową aktywnością, ale nawet najbardziej "wodny" pies powinien mieć wybór. Najważniejsze nie jest to, jaką rasę wpisano w rodowodzie, lecz czy konkretny pies czuje się bezpiecznie, potrafi wrócić na brzeg i przez cały czas pozostaje pod opieką człowieka.