Nova Scotia Duck Tolling Retriever – mały retriever o wielkiej energii. Opis rasy toller

Nova Scotia Duck Tolling Retriever to najmniejszy z retrieverów, ale nie należy mylić jego rozmiaru z małymi potrzebami. AKC opisuje go jako psa inteligentnego, czułego i chętnego do zadowolenia człowieka, a The Spruce Pets podkreśla, że jest to średniej wielkości pies sportowy z Kanady, znany z rudo-złotej sierści, wodoodpornej dwuwarstwowej okrywy i pełnego entuzjazmu temperamentu.

W praktyce toller jest psem dla ludzi, którzy lubią robić coś razem ze zwierzęciem. Spacery, aportowanie, trening, pływanie, psie sporty, praca węchowa — to są dla niego naturalne zajęcia, a nie dodatki. Jeśli ma tylko ogród, miskę i okazjonalny krótki spacer, szybko może zacząć się nudzić. A znudzony toller potrafi sam znaleźć sobie zajęcie, nie zawsze takie, które spodoba się opiekunowi.

Toller jest psem średniej wielkości, zwartym, mocnym, dobrze umięśnionym i bardzo sprawnym. Według standardu Canadian Kennel Club idealna wysokość dorosłego psa to 48–51 cm, a suki 45–48 cm; dopuszczalne jest niewielkie odchylenie od tych wartości. Waga powinna odpowiadać wzrostowi i budowie, orientacyjnie około 20–23 kg u psów i 17–20 kg u suk.

Najbardziej rozpoznawalne jest umaszczenie. Toller występuje w różnych odcieniach czerwieni i pomarańczu, często z białymi znaczeniami na końcu ogona, łapach, klatce piersiowej lub na głowie. Jego sierść jest średniej długości, dwuwarstwowa i wodoodporna, bo rasa została stworzona do pracy także w zimnej wodzie. Podszerstek jest miękki i gęsty, a włos okrywowy zwykle prosty, choć na grzbiecie może pojawić się lekka fala.

To pies, który powinien wyglądać naturalnie i sportowo. Nie jest ciężki jak niektóre większe retrievery ani delikatny jak pies ozdobny. Ma sprawiać wrażenie zwierzęcia gotowego do ruchu: do biegu, skoku, pływania i aportowania.

Toller jest bystry, czujny, energiczny i bardzo szybko reaguje na to, co dzieje się wokół niego. Canadian Kennel Club opisuje go jako psa wysoce inteligentnego, łatwego do szkolenia, wytrzymałego, silnego pływaka i naturalnego aportera na lądzie oraz w wodzie. Standard rasy podkreśla też jego wesołość, chęć aportowania i zdolność do pracy.

To nie znaczy jednak, że toller jest psem "łatwym z automatu". The Spruce Pets zwraca uwagę, że tollery są energiczne, potrzebują codziennej stymulacji psychicznej i ruchowej, a bez niej mogą same szukać rozrywki w domu. Ten sam serwis zaznacza też, że rasa bywa nieco bardziej uparta i niezależna niż część popularnych retrieverów.

W domu dobrze prowadzony toller może być czuły, zabawny i bardzo związany z rodziną. Lubi być blisko ludzi, ale nie zawsze jest wylewny wobec obcych. Kanadyjski klub rasy podkreśla, że tollery są zwykle serdeczne i otwarte wobec rodziny, cierpliwe wobec dzieci, ale w nowych sytuacjach mogą zachowywać rezerwę; dorosły pies nie powinien być jednak ani nadmiernie lękliwy, ani agresywny.

Czytaj także: Dlaczego mój pies gryzie i atakuje bez powodu?

Nazwa rasy jest długa, ale bardzo dobrze opisuje jej pierwotne zadanie. "Duck tolling" oznacza wabienie kaczek, a "retriever" — aportera. Toller miał poruszać się przy brzegu w taki sposób, aby zaciekawić ptaki wodne i zwabić je bliżej myśliwego. Potem aportował zestrzelone ptactwo z lądu lub wody.

To właśnie dlatego toller tak często lubi aportowanie, wodę i dynamiczny ruch. Nie jest to przypadkowa cecha, ale element historii rasy. Kanadyjski klub rasy wyjaśnia, że pies biegał, skakał i bawił się przy brzegu, a jego ruch oraz białe znaczenia przyciągały uwagę kaczek i gęsi.

Może Cię zainteresować: Czy pies może pływać w słonej wodzie? Co musisz wiedzieć przed plażowaniem z pupilem

Rasa rozwinęła się w rejonie Little River Harbour w hrabstwie Yarmouth w Nowej Szkocji, prawdopodobnie na początku XIX wieku. Dawniej była znana jako Little River Duck Dog albo Yarmouth Toller, a do Canadian Kennel Club została oficjalnie przyjęta w 1945 roku. W 1995 roku została ogłoszona psem prowincji Nowa Szkocja.

Tak, ale pod warunkiem, że rodzina naprawdę ma czas i energię dla psa. The Spruce Pets podaje, że tollery mogą być świetnymi psami rodzinnymi dla osób, które są w stanie zaspokoić ich codzienne potrzeby ruchu i zajęcia. Serwis opisuje je jako psy szczególnie kochające, energiczne i zabawowe w relacjach z dorosłymi oraz dziećmi.

To ważne, bo toller nie powinien trafiać do domu wyłącznie dlatego, że jest ładny, rudy i "mniejszy niż golden". Jest bardzo kontaktowy, ale też wymagający. Potrzebuje opiekuna, który lubi spacery, trening i wspólne aktywności. Ten pies dla aktywnej rodziny może być świetnym towarzyszem. Dla rodziny zapracowanej, która chce psa spokojnego i mało angażującego, może okazać się zbyt intensywny.

Przy dzieciach, jak przy każdej rasie, znaczenie ma wychowanie psa i nauka szacunku po obu stronach. Toller może być cierpliwy i rodzinny, ale nie powinien być traktowany jak zabawka do ciągłego zaczepiania.

Dużo i jest to jedna z najważniejszych informacji o tej rasie. Toller potrzebuje nie tylko spaceru "wokół bloku", ale ruchu, który angażuje ciało i głowę. The Spruce Pets wskazuje, że rasa wymaga znacznej codziennej aktywności i stymulacji umysłowej, aby nie rozwijały się zachowania destrukcyjne.

Dobrym kierunkiem są dłuższe spacery, aportowanie, pływanie, praca węchowa, obedience, agility, rally obedience, tropienie i inne aktywności oparte na współpracy. Kanadyjski klub rasy podkreśla, że tollery dobrze odnajdują się w wielu sportach, m.in. agility, obedience, rally obedience, field events i tracking.

To pies, który bardzo często chce robić coś z człowiekiem. Jeśli opiekun lubi spokojne życie, krótkie spacery i długie godziny ciszy, toller może być za trudny. Jeśli jednak człowiek szuka aktywnego partnera do codziennego ruchu, ta rasa potrafi dać ogromną satysfakcję.

Nova Scotia Duck Tolling Retriever szybko się uczy, ale nie oznacza to, że dobrze znosi presję. To pies inteligentny, wrażliwy i dość łatwo wyłapujący emocje opiekuna. Surowe metody, krzyk i chaotyczne wymagania mogą sprawić, że pies zacznie się zamykać, stresować albo tracić chęć do współpracy.

The Spruce Pets zwraca uwagę, że tollery są chętne do zadowolenia człowieka, ale mogą mieć niezależną i upartą stronę, dlatego szkolenie wymaga konsekwencji. Psy.pl podkreśla natomiast, że sesje powinny być krótkie, ciekawe i oparte na pozytywnych metodach, bo toller łatwo się nudzi i źle reaguje na presję.

Najlepiej działa nauka przez zabawę, aport, smakołyki, pochwały i różnorodne zadania. Toller lubi rozumieć, po co coś robi. Gdy człowiek jest przewidywalny, cierpliwy i ciekawy dla psa, ta rasa potrafi uczyć się bardzo szybko.

Toller wymaga dobrej socjalizacji od szczeniaka. Powinien poznawać różne miejsca, ludzi, dźwięki, powierzchnie, psy i codzienne sytuacje. Kanadyjski klub rasy zaznacza, że tollery mogą być bardzo społeczne, jeśli są wcześnie i odpowiednio socjalizowane, ale ich ostrożniejsza natura może sprawiać, że będą bardziej powściągliwe wobec obcych.

Z innymi psami zwykle potrafią żyć dobrze, zwłaszcza jeśli od początku uczą się spokojnych kontaktów. Przy kotach i małych zwierzętach trzeba pamiętać o popędzie łowieckim. The Spruce Pets zaznacza, że toller może dobrze dogadywać się z kotami przy właściwym wprowadzeniu, ale ze względu na myśliwskie pochodzenie może mieć skłonność do gonienia mniejszych zwierząt.

Sierść tollera nie wymaga skomplikowanego strzyżenia, ale wymaga regularności. Dwuwarstwowa okrywa chroni psa przed zimnem i wodą, lecz także intensywnie linieje. The Spruce Pets wskazuje, że w zwykłym okresie psa warto szczotkować kilka razy w tygodniu, a w czasie sezonowego linienia częściej.

Szczególną uwagę warto zwracać na uszy, łapy, ogon i miejsca z dłuższą sierścią. Po pływaniu albo spacerze w deszczu dobrze jest osuszyć psa i sprawdzić uszy, bo wilgoć może sprzyjać podrażnieniom. Psy.pl zwraca uwagę na potrzebę regularnej kontroli uszu, zębów i okolic oczu u tej rasy.

Nie należy przesadzać z kąpielami. Toller ma sierść przystosowaną do pracy w trudniejszych warunkach, a zbyt częste mycie niewłaściwym kosmetykiem może naruszać naturalną ochronę skóry i włosa. Kąpiel ma sens wtedy, gdy pies naprawdę się ubrudzi.

Tollery uchodzą za psy generalnie zdrowe i aktywne, ale jak każda rasa mogą mieć predyspozycje do określonych problemów. The Spruce Pets wymienia wśród możliwych chorób m.in. chorobę Addisona, głuchotę i dysplazję stawów biodrowych.

Kanadyjski klub rasy prowadzi rozbudowane informacje zdrowotne i zwraca uwagę na znaczenie badań w hodowli. Wśród testów i zagadnień zdrowotnych wymieniane są m.in. PRA, czyli postępujący zanik siatkówki, CEA/CH, czyli anomalia oczu collie/choroidal hypoplasia, mielopatia degeneracyjna, młodzieńcza postać choroby Addisona, wady podniebienia oraz inne testy DNA i oceny kliniczne.

Dlatego przy zakupie szczeniaka nie wystarczy zachwycić się wyglądem rodziców. Trzeba pytać o badania, wyniki testów, zdrowie linii, socjalizację miotu i warunki, w jakich rosną szczenięta. Odpowiedzialny hodowca nie powinien uciekać od takich pytań.

Toller jest psem aktywnym, więc jego dieta powinna być dopasowana do wieku, masy ciała, poziomu ruchu i stanu zdrowia. Pies trenujący intensywnie może potrzebować innej kaloryczności niż rodzinny toller, który ma umiarkowaną aktywność. The Spruce Pets zaleca karmienie wysokiej jakości karmą i kontrolowanie masy ciała, szczególnie gdy pies dostaje dużo smakołyków podczas treningu.

W praktyce najważniejsze jest, aby nie przekarmiać psa "za aktywność". Tollery często lubią pracować za jedzenie, więc łatwo przesadzić z nagrodami. Smakołyki trzeba wliczać do dziennej porcji, a jeśli pies tyje, warto skorygować ilość karmy i skonsultować dietę z lekarzem weterynarii.

To rasa dla osoby aktywnej, cierpliwej i gotowej na codzienną pracę z psem. Toller dobrze pasuje do ludzi, którzy lubią spacery, wyjazdy, trening, wodę, aportowanie i psie sporty. Może być świetnym psem rodzinnym, ale tylko wtedy, gdy rodzina rozumie, że jego energia nie znika sama po przekroczeniu progu domu.

Nie jest najlepszym wyborem dla osób, które długo pracują poza domem i nie mają czasu na ruch oraz zajęcia umysłowe. Nie jest też idealny dla kogoś, kto chce psa całkowicie bezproblemowego, spokojnego i niewymagającego. Toller jest piękny, czuły i inteligentny, ale właśnie dlatego potrzebuje mądrego prowadzenia.

Do największych zalet tollera należą inteligencja, czułość wobec rodziny, chęć współpracy, radość z aktywności i duża wszechstronność. To pies, z którym można robić bardzo wiele: trenować, spacerować, pływać, uczyć sztuczek, uprawiać sporty i budować naprawdę mocną więź.

Wadą dla niektórych osób będzie jego intensywność. Toller potrzebuje dużo ruchu, szybko się nudzi, może linieć, bywa głośny przy ekscytacji i wymaga konsekwentnego wychowania. Kanadyjski klub rasy wspomina też o charakterystycznym wysokim dźwięku wydawanym przez niektóre bardzo podekscytowane tollery, znanym jako "Toller scream".

Średnia długość życia tollera jest zwykle podawana na około 12–14 lat. Taką wartość podaje m.in. The Spruce Pets oraz Psy.pl.

Oczywiście długość życia konkretnego psa zależy od genów, opieki, żywienia, aktywności, profilaktyki i szybkiego reagowania na objawy chorób. Przy tej rasie szczególnie ważne jest wybieranie odpowiedzialnej hodowli, regularne kontrole u weterynarza i utrzymywanie psa w dobrej kondycji fizycznej.

Może być, ale nie dla każdego początkującego. Jeśli ktoś jest gotowy uczyć się, chodzić na szkolenie, pracować z psem pozytywnymi metodami i zapewnić mu codzienną aktywność, toller może być wspaniałym wyborem. Jeśli jednak początkujący opiekun chce psa "łatwego, bo mniejszego niż golden", może się rozczarować.

To rasa, która potrafi być cudownym towarzyszem, ale nie wybacza nudy i braku konsekwencji. Najlepiej odnajdzie się u osoby, która lubi psa aktywnego nie tylko fizycznie, ale też mentalnie.

Nova Scotia Duck Tolling Retriever to pies piękny, rudy, inteligentny i bardzo żywiołowy. Ma w sobie czułość rodzinnego retrievera, energię psa sportowego i instynkt pracującego aportera. Dobrze prowadzony potrafi być fantastycznym towarzyszem aktywnego człowieka, ale nie jest rasą "bezobsługową". Przed wyborem tollera warto uczciwie zapytać siebie nie tylko o to, czy podoba nam się jego wygląd, ale przede wszystkim o to, czy mamy czas, cierpliwość i styl życia pasujący do tego psa.