Najpierw mikroczip czy szczepienie? Ta kolejność ma znaczenie przed podróżą

Ważne jest jednak nie tylko to, czy zwierzę je ma, ale także w jakiej kolejności zostały wykonane. Szczególne znaczenie ma moment zaczipowania zwierzęcia w stosunku do szczepienia przeciwko wściekliźnie.

Przy podróży z psem, kotem lub fretką pomiędzy krajami Unii Europejskiej zwierzę musi być odpowiednio oznakowane. Zgodnie z informacjami Głównego Inspektoratu Weterynarii podstawową metodą identyfikacji jest mikroczip.

Dopiero po oznakowaniu zwierzęcia powinno zostać wykonane szczepienie przeciwko wściekliźnie, które ma być ważne na potrzeby podróży.

GIW wskazuje jednoznacznie, że data podania szczepionki nie może być wcześniejsza niż data identyfikacji zwierzęcia lub odczytu mikroczipu.

Najważniejsza kolejność jest więc prosta:

• najpierw mikroczip lub jego odczyt,
• następnie szczepienie przeciwko wściekliźnie,
• przy pierwszym szczepieniu – wymagany okres oczekiwania,
• następnie podróż z prawidłowo wypełnionymi dokumentami.

Mikroczip i szczepienie mogą zostać wykonane podczas tej samej wizyty. Istotne jest jednak, aby lekarz najpierw oznakował zwierzę lub odczytał istniejący mikroczip, a dopiero później wykonał szczepienie.

To szczególnie ważne w przypadku zwierząt, które były już wcześniej szczepione przeciwko wściekliźnie, ale nie posiadały mikroczipu.

Jeśli mikroczip wszczepiono dopiero po szczepieniu, wcześniejsza dawka nie spełnia wymogów dotyczących ważnego szczepienia na potrzeby podróży. Przepisy UE wymagają bowiem, aby zwierzę było zidentyfikowane przed podaniem szczepionki.

W takiej sytuacji przed planowanym wyjazdem warto skontaktować się z upoważnionym lekarzem weterynarii. Może być konieczne wykonanie kolejnego szczepienia już po prawidłowej identyfikacji zwierzęcia, a następnie odczekanie wymaganego czasu.

Właśnie tutaj często pojawia się nieporozumienie. Najważniejsza nie jest kolejność "mikroczip czy paszport", lecz "mikroczip czy szczepienie".

Paszport dla zwierząt jest dokumentem zawierającym m.in. numer mikroczipu oraz informacje dotyczące szczepienia przeciwko wściekliźnie. W przypadku podróży między krajami UE powinien być wystawiony przez upoważnionego lekarza weterynarii.

Sam moment wystawienia paszportu nie decyduje więc o ważności szczepienia. Kluczowe jest to, czy zwierzę zostało zaczipowane lub jego mikroczip został odczytany przed podaniem szczepionki.

Zaczipowanie i zaszczepienie zwierzęcia nie oznacza jeszcze, że można od razu ruszyć w podróż.

Przy pierwszym szczepieniu przeciwko wściekliźnie zwierzę musi mieć co najmniej 12 tygodni. Ważność szczepienia na potrzeby podróży zaczyna się nie wcześniej niż 21 dni po zakończeniu podstawowego schematu szczepienia.

Dlatego formalności najlepiej załatwić odpowiednio wcześniej. Zaszczepienie kota lub psa kilka dni przed zaplanowanym wyjazdem może być po prostu za późne.

Inaczej wygląda sytuacja ze szczepieniem przypominającym. Jeżeli kolejna dawka zostanie podana w okresie ważności poprzedniego szczepienia, zachowana zostaje jego ciągłość i nie trzeba ponownie odczekiwać 21 dni.

Może Cię zainteresować: Szczepienia psa – kalendarz, koszty i obowiązki prawne

Jeśli jednak poprzednie szczepienie straciło ważność, kolejna dawka jest na potrzeby podróży traktowana jak szczepienie podstawowe. Wtedy ponownie obowiązuje co najmniej 21-dniowy okres oczekiwania.

To jeden z powodów, dla których przed urlopem warto sprawdzić w paszporcie nie tylko datę ostatniego szczepienia, ale również termin jego ważności.

Numer mikroczipu znajdujący się w dokumencie pozwala powiązać paszport i zapisane w nim szczepienia z konkretnym zwierzęciem.

GIW wskazuje, że paszport dokumentuje m.in. kod mikroczipu, szczegóły szczepienia przeciwko wściekliźnie oraz – jeśli jest to wymagane – leczenie przeciwko tasiemcowi Echinococcus multilocularis.

Dlatego przed wyjazdem warto poprosić lekarza weterynarii o odczytanie mikroczipu i upewnić się, że jego numer jest zgodny z tym wpisanym w dokumentach.

W przypadku podróży z psem do Finlandii, Irlandii, Malty, Norwegii lub Irlandii Północnej trzeba pamiętać również o leczeniu przeciwko tasiemcowi Echinococcus multilocularis. Ten wymóg nie dotyczy kotów ani fretek.

Preparat powinien zostać podany przez lekarza weterynarii nie wcześniej niż 120 godzin i nie później niż 24 godziny przed planowanym wjazdem. Informacja o leczeniu musi znaleźć się w odpowiedniej części dokumentacji zwierzęcia.

Istnieje wyjątek dotyczący psów przemieszczanych bezpośrednio pomiędzy obszarami objętymi tym wymogiem, dlatego przed konkretną podróżą zawsze warto sprawdzić aktualne zasady dla kraju docelowego.

Posiadanie paszportu nie oznacza automatycznie, że zwierzę spełnia wszystkie warunki podróży. Najważniejsze są również zapisane w nim informacje i daty.

Przed wyjazdem sprawdź:

• czy numer mikroczipu zgadza się z numerem w dokumentach,
• czy mikroczip został wszczepiony lub odczytany przed szczepieniem przeciwko wściekliźnie,
• czy szczepienie jest nadal ważne,
• czy po pierwszym szczepieniu minęło wymagane 21 dni,
• czy kraj docelowy nie ma dodatkowych wymagań.

Warto też pamiętać, że przepisy mogą różnić się w zależności od tego, skąd i dokąd podróżujesz. Inne dokumenty mogą być wymagane przy wjeździe do UE z państwa trzeciego. Komisja Europejska zaleca więc sprawdzanie zasad właściwych dla konkretnej trasy przed każdym wyjazdem.

Najważniejsza zasada? Mikroczip przed szczepieniem przeciwko wściekliźnie. To właśnie ta kolejność, a nie sam moment wyrobienia paszportu, ma kluczowe znaczenie dla uznania szczepienia podczas podróży.

Źródła: Główny Inspektorat Weterynarii, "Podróżowanie ze zwierzęciem domowym w UE"; Komisja Europejska, "Travelling with a pet within the EU" oraz "EU rules on travelling with pets and other animals".

Zobacz także: Podróż z kotem samolotem – jak się przygotować?