7 powodów, przez które sierść psa zaczyna się filcować. Tych błędów lepiej nie popełniać

Sierść psa filcuje się wtedy, gdy martwe włosy, wilgoć, brud i naturalny tłuszcz ze skóry zaczynają zbijać się w twarde, splątane grudki. Zwykły kołtun można czasem delikatnie rozczesać. Filc to już większy problem, bo zbita warstwa włosa często leży bardzo blisko skóry.

Najczęściej dzieje się to u psów długowłosych, kręconych, falowanych, jedwabistych albo z gęstym podszerstkiem. Nie znaczy to jednak, że krótkowłosy pies nigdy nie będzie miał problemu. Kołtuny lubią miejsca, w których sierść jest pocierana, wilgotna albo rzadziej sprawdzana.

Najbardziej narażone są okolice za uszami, pachy, pachwiny, brzuch, szyja pod obrożą, klatka piersiowa pod szelkami, ogon, tylne łapy i przestrzenie między opuszkami. Właśnie tam warto zaglądać najczęściej, nawet jeśli pies z wierzchu wygląda czysto i zadbanie.

To najczęstszy powód. Martwy włos nie zawsze wypada sam. U wielu psów zostaje w sierści, miesza się z żywym włosem i powoli tworzy splątania. Z zewnątrz pies może wyglądać dobrze, ale przy samej skórze zaczyna robić się ciasny, zbity filc.

Dotyczy to zwłaszcza maltańczyków, yorkshire terrierów, shih tzu, bichonów, pudli, hawańczyków, coton de tulear, cocker spanieli, lagotto romagnolo i psów w typie doodle. Ich sierść bywa miękka, efektowna i piękna na zdjęciach, ale wymaga regularnej pracy.

Najlepiej nie czekać, aż pies "będzie wyglądał na skołtunionego". Przy wymagającej sierści liczy się rutyna: krótkie, spokojne czesanie co kilka dni, a czasem nawet codziennie. Po szczotce warto użyć metalowego grzebienia. Jeśli grzebień zatrzymuje się w sierści, to znak, że pod spodem zaczyna się problem.

Kołtuny bardzo często powstają tam, gdzie coś stale dotyka sierści. Szelki, obroża, kurtka, sweterek albo zimowe ubranko mogą rolować włos przy każdym ruchu psa. Wystarczy kilka spacerów i brak czesania, żeby pod pachami lub na klatce piersiowej pojawiły się zbite grudki.

Zimą problem bywa większy. Psy częściej chodzą w ubrankach, wracają mokre, a sierść pod materiałem szybciej się plącze. Ubranko może być potrzebne, zwłaszcza u małych, starszych lub krótkowłosych psów, ale przy dłuższej sierści wymaga dodatkowej kontroli.

Po zdjęciu szelek lub kurtki warto przeczesać miejsca tarcia. Szelek nie powinno się też zostawiać psu na cały dzień w domu. Jeśli kołtuny stale wracają w tych samych miejscach, można poprosić groomera o praktyczne skrócenie sierści pod pachami, na brzuchu albo przy klatce piersiowej.

Deszcz, śnieg, mokra trawa, kąpiel albo pływanie mogą szybko pogorszyć stan sierści. Mokry włos łatwiej się skręca i zlepia. Jeśli pies miał już drobne splątania, wilgoć potrafi zamienić je w twarde kołtuny.

Wiele osób po spacerze tylko przeciera psa ręcznikiem i pozwala mu wyschnąć. Przy krótkiej sierści zwykle nie ma problemu. Przy długiej, falowanej, kręconej albo gęstej sierści to może nie wystarczyć. Szczególnie narażone są brzuch, łapy, pachwiny i okolice ogona.

Po mokrym spacerze lepiej delikatnie odcisnąć wodę ręcznikiem, zamiast mocno trzeć sierść. Gdy włos przeschnie, warto go rozczesać. To kilka minut, które mogą uratować psa przed bolesnym filcem.

Spacer po lesie, łące albo przy polnej drodze potrafi zostawić w sierści psa prawdziwą kolekcję: rzepy, suche trawy, nasiona, gałązki, piasek i drobne zabrudzenia. Jeśli opiekun ich nie usunie, włos zaczyna się plątać wokół nich.

Najczęściej dzieje się to na uszach, ogonie, brzuchu, łapach i między palcami. Problem nie jest tylko estetyczny. Trawa albo rzep wbity w sierść może drażnić skórę, a pies zaczyna się drapać, lizać lub gryźć to miejsce. Wtedy kołtun robi się jeszcze szybciej.

Po spacerze nie trzeba od razu robić pełnej pielęgnacji. Wystarczy szybki przegląd newralgicznych miejsc. Usunięcie rzepu od razu zajmuje chwilę. Wyciąganie go z twardego kołtuna po kilku dniach może być już bolesne dla psa.

Sierść może filcować się także dlatego, że pupil ma problem ze skórą. Jeśli pies często liże łapy, gryzie bok, drapie się za uchem, ociera o dywan albo potrząsa głową, włos w tym miejscu jest stale mokry, pocierany i osłabiony.

Przyczyną może być alergia, pchły, podrażnienie skóry, stan zapalny, zapalenie ucha, ból albo świąd. Wtedy samo rozczesywanie nie rozwiąże problemu, bo pies dalej będzie interesował się tym samym miejscem.

Warto uważać szczególnie wtedy, gdy kołtuny pojawiają się nagle, tylko w jednym obszarze. Jeśli skóra jest czerwona, wilgotna, ma strupki, brzydko pachnie, łuszczy się albo pies nie pozwala się dotknąć, lepiej iść do lekarza weterynarii. Groomer pomoże z sierścią, ale nie zdiagnozuje choroby skóry.

Czasem opiekun mówi: "przecież czeszę psa", a mimo to kołtuny wracają. Powód może być prosty: szczotka wygładza tylko zewnętrzną warstwę sierści. Pod spodem, przy skórze, splątania nadal rosną.

To częste u psów z gęstą, miękką albo kręconą sierścią. Pies po czesaniu wygląda ładnie, bo wierzch jest puszysty. Dopiero gdy włożysz palce głębiej albo użyjesz grzebienia, okazuje się, że przy skórze tworzy się twarda warstwa.

Dlatego po szczotkowaniu warto zrobić test grzebieniem. Grzebień powinien przejść przez sierść bez szarpania. Jeśli zatrzymuje się w jednym miejscu, nie ciągnij na siłę. To sygnał, że kołtun dopiero się tworzy albo już wymaga delikatnego rozpracowania.

Nie każdy pies musi chodzić do groomera regularnie, ale niektóre rasy naprawdę tego potrzebują. Psy z włosem rosnącym, kręconym albo bardzo podatnym na kołtuny nie zawsze da się utrzymać w dobrej formie samą szczotką w domu.

Jeśli pies powinien być pielęgnowany co 6–8 tygodni, a trafia do salonu raz na pół roku, groomer może już nie mieć możliwości uratowania fryzury. Wtedy najbezpieczniejszym wyjściem bywa krótkie cięcie. Nie dlatego, że komuś "nie chce się czesać", tylko dlatego, że rozczesywanie twardych filców przy skórze może być dla psa zbyt bolesne.

Dobrym rozwiązaniem jest rozmowa z groomerem o fryzurze łatwiejszej w utrzymaniu. Pies nie musi wyglądać jak z wystawy. Ważniejsze, żeby sierść nie ciągnęła skóry, nie zbierała brudu i nie sprawiała mu bólu.

Małe i luźne kołtuny czasem da się rozczesać w domu. Trzeba jednak robić to spokojnie. Najpierw warto rozdzielić włos palcami, potem użyć preparatu do rozczesywania dla psów i dopiero na końcu delikatnie pracować grzebieniem. Zawsze od końcówek włosa, nie od skóry.

Nie wolno szarpać. Jeśli pies się odsuwa, piszczy, warczy, kładzie się, odwraca głowę albo wyraźnie pokazuje ból, trzeba przerwać. Jedna długa "walka z kołtunem" może sprawić, że pies zacznie bać się czesania na długo.

Jeśli kołtun jest twardy, zbity, duży albo bardzo blisko skóry, lepiej nie ryzykować. Wtedy bezpieczniejszy będzie groomer. Przy ranach, zaczerwienieniu, przykrym zapachu albo silnym świądzie potrzebny jest weterynarz.

Najbardziej ryzykowne jest wycinanie kołtunów nożyczkami przy samej skórze. Sfilcowana sierść często ciągnie skórę do góry, a granica między włosem a ciałem psa jest słabo widoczna. Wystarczy jeden nagły ruch i można psa poważnie skaleczyć.

Nie warto też kąpać psa z dużymi kołtunami bez wcześniejszego rozczesania albo konsultacji z groomerem. Woda może sprawić, że filc stanie się jeszcze bardziej zbity. Po kąpieli taki kołtun bywa trudniejszy do usunięcia.

Nie używaj też ludzkich odżywek, olejków eterycznych ani przypadkowych kosmetyków. Skóra psa ma inne potrzeby niż skóra człowieka. To, co dla nas pachnie ładnie i działa wygładzająco, u psa może skończyć się podrażnieniem.

Do groomera warto iść wtedy, gdy sierść psa zaczyna zbijać się w kołtuny, szczególnie za uszami, pod pachami, w pachwinach i przy ogonie, a Ty nie możesz rozczesać ich bez szarpania. Profesjonalista oceni, czy da się je rozpracować, czy lepiej skrócić sierść.

Do weterynarza trzeba iść wtedy, gdy pod kołtunami widać zaczerwienienie, rany, strupy, mokre miejsca, pasożyty, przykry zapach albo pies intensywnie się drapie. Konsultacja jest też potrzebna, jeśli sierść zaczęła filcować się nagle, a pies wcześniej nie miał z tym problemu.

Kołtun nie jest tylko brzydką grudką włosa. Może ukrywać stan skóry, którego opiekun nie widzi z zewnątrz.

Najważniejsza jest regularność. Lepiej czesać psa krótko i często niż raz na miesiąc próbować rozplątać wszystko naraz. Pielęgnacja powinna być dopasowana do rodzaju sierści, a nie tylko do wolnego czasu opiekuna.

Najbardziej pomaga:

• sprawdzanie pach, pachwin, uszu, ogona i miejsc pod szelkami,
• zdejmowanie szelek i obroży w domu,
• suszenie psa po mokrym spacerze,
• usuwanie rzepów i traw od razu po powrocie,
• używanie szczotki i grzebienia dobranych do sierści,
• regularne wizyty u groomera przy wymagającej okrywie,
• szybka reakcja, gdy pies drapie, liże albo gryzie jedno miejsce.

Przy psach długowłosych i kręconych warto zapamiętać prostą zasadę: szczotka poprawia wygląd, ale grzebień pokazuje prawdę. Jeśli grzebień przechodzi swobodnie, sierść jest rozczesana. Jeśli się zatrzymuje, kołtun już zaczyna się tworzyć.

Filcowanie sierści zwykle zaczyna się od drobiazgu. Trochę wilgoci, szelki, brak czesania, rzep po spacerze albo pies, który często liże jedno miejsce. Po kilku dniach z małego splątania może zrobić się twardy kołtun przy samej skórze.

Małe, luźne splątania można czasem rozczesać samemu. Twardych filców nie warto wyrywać, szarpać ani wycinać nożyczkami. To może skończyć się bólem, skaleczeniem i jeszcze większym stresem psa.

Najlepsza ochrona jest prosta: regularne czesanie, dobry grzebień, szybkie sprawdzanie miejsc pod szelkami i reagowanie na pierwsze oznaki splątania. Pies nie potrzebuje idealnej fryzury. Potrzebuje sierści, która nie ciągnie skóry, nie ukrywa ran i pozwala mu normalnie się ruszać.