zdrowie psa

Jeśli pies ma łupież latem, łatwo uznać, że skórę przesuszyło słońce. Białe płatki mogą jednak pojawić się także po kąpielach, pływaniu, kontakcie z pyłkami lub ukąszeniach pcheł.

Najpierw spacer, później miska – w większości przypadków to najbezpieczniejsza kolejność. Po dużym posiłku pies powinien odpocząć co najmniej godzinę, a przed bieganiem lub intensywną zabawą nawet około dwóch godzin. Krótkie, spokojne wyjście na siku zwykle nie jest jednak tym samym co szalone bieganie z pełnym żołądkiem.

Po spacerze pies zaczyna mrużyć jedno oko, intensywnie łzawić albo pocierać pysk łapą? Przyczyną może być pył, drobina piasku lub źdźbło trawy, ale podobnie zaczynają się także bolesne uszkodzenia rogówki.

Jeszcze rano skóra wyglądała normalnie, a wieczorem pod sierścią pojawia się czerwona, wilgotna i bolesna zmiana. Tak może wyglądać hot spot, czyli ostre wilgotne zapalenie skóry.

Buldog francuski wygląda jak pies stworzony do ozdabiania kanapy, krótkiego spaceru i życia blisko człowieka. Latem ta urocza rasa wymaga jednak wyjątkowej ostrożności. Krótka kufa, masywna budowa i problemy z oddychaniem sprawiają, że upał może być dla niej dużo groźniejszy niż dla wielu innych psów.

Latem opiekunowie psów zwykle myślą o wodzie, cieniu i krótszych spacerach. Dużo rzadziej patrzą na to, gdzie przypięta jest smycz. Tymczasem u psa, który ciągnie, obroża może mocno napinać się na szyi i gardle. W gorący dzień to nie jest tylko kwestia wygody, bo pies chłodzi się głównie przez dyszenie.

W upał pies nie powinien funkcjonować według zwykłego planu dnia. Długi spacer, bieganie za piłką, rower i intensywne zabawy lepiej wtedy odłożyć, nawet jeśli zwierzę zwykle ma dużo energii. Nie oznacza to jednak, że pies musi cały dzień leżeć i się nudzić. W gorące dni najlepsze są krótkie wyjścia, spokojne węszenie, chłodne miejsce do odpoczynku i zajęcia, które męczą głowę, a nie przegrzewają ciało.

Mokra karma dla psów i kotów szybko traci świeżość, zwłaszcza latem. To, co zimą przez chwilę wygląda jeszcze normalnie, w gorący dzień może po kilkudziesięciu minutach pachnieć inaczej, obsychać, przyciągać muchy i stawać się ryzykowne dla psa lub kota. Najbezpieczniej nie zostawiać mokrej karmy w misce "na później", szczególnie gdy w domu jest duszno albo miska stoi przy oknie, na balkonie czy w ogrodzie. W upał lepiej podać mniejszą porcję i wyrzucić resztki szybciej, niż liczyć, że zwierzę wróci do nich za kilka godzin.

Pies potrafi napić się wody ze stawu, kałuży albo zalewu w kilka sekund. W upał wielu opiekunów zauważa to dopiero po chwili, gdy zwierzę już zdążyło polizać wodę z brzegu. Nie każdy taki kontakt kończy się chorobą, ale stojąca woda może zawierać bakterie, pasożyty albo toksyny sinic. Dlatego po takim spacerze warto wiedzieć, które objawy można obserwować spokojnie, a które powinny skłonić do szybkiego telefonu do weterynarza.

W gorący dzień pies potrafi ciągnąć do każdej wody. Kałuża po deszczu, fontanna w parku, brzeg zalewu albo mały staw między blokami mogą wyglądać jak szybki ratunek. Opiekun myśli wtedy: "niech się napije, przecież jest upał". Problem w tym, że taka woda może być bardziej ryzykowna, niż wygląda.

Pies wraca ze spaceru, kładzie się na podłodze i zaczyna mocno dyszeć. Dla wielu opiekunów to zwykły widok, zwłaszcza po zabawie, biegu albo wyjściu w ciepły dzień. Zwykle nie ma w tym nic niepokojącego, bo pies właśnie w ten sposób próbuje się ochłodzić. Problem zaczyna się wtedy, gdy dyszenie nie słabnie, a do tego dochodzą inne objawy.

O psie zostawionym w aucie mówi się co lato. I słusznie, bo zamknięty samochód w upał może zamienić się w śmiertelną pułapkę. Problem w tym, że to nie jedyne miejsce, w którym zwierzę może się przegrzać. Pies albo kot mogą być zagrożone także w domu, na balkonie, w transporterze, altanie czy przy oknie, jeśli nie mają cienia, wody i możliwości odejścia w chłodniejsze miejsce.

Otyłość, cukrzyca, choroby stawów, nowotwory i problemy z sercem coraz rzadziej brzmią jak lista wyłącznie ludzkich chorób. Naukowcy zwracają uwagę, że podobne schorzenia widać także u psów, kotów, zwierząt gospodarskich i dzikich. To nie znaczy, że pies "ma ludzką chorobę", bo biologia każdego gatunku jest inna. Ale pokazuje coś ważnego: zwierzęta coraz częściej płacą zdrowiem za środowisko, dietę i styl życia, które tworzy człowiek.

Pies śpi, pochrapuje i wygląda przy tym całkiem niewinnie. Czasem to tylko kwestia pozycji, zmęczenia albo budowy pyska. Ale chrapanie nie zawsze jest uroczym dodatkiem do drzemki. Jeśli pojawia się nagle, robi się głośniejsze albo pies ma problem z oddychaniem, warto potraktować to poważnie.

Biegunka u psa potrafi pojawić się nagle: po zmianie karmy, zjedzeniu czegoś na spacerze, stresie, infekcji albo zatruciu. Gdy pies co chwilę prosi o wyjście, robi wodnistą kupę albo brudzi w domu, opiekun zwykle chce działać natychmiast. To zrozumiałe, ale właśnie wtedy najłatwiej popełnić błąd. Nie każdy domowy sposób jest dobry, a leki z ludzkiej apteczki mogą psu bardziej zaszkodzić niż pomóc.

Pies nie zawsze robi kupę na każdym spacerze i nie zawsze oznacza to problem. Dużo zależy od wieku, diety, ilości ruchu, stresu i stanu zdrowia zwierzęcia. Zdrowy dorosły pies czasem potrafi wstrzymać wypróżnienie przez wiele godzin, ale nie powinno się robić z tego codziennej normy. Niepokój powinien pojawić się wtedy, gdy pies długo nie robi kupy, napina się bez efektu, wymiotuje, nie chce jeść albo wygląda na obolałego.

Wyjazd zaplanowany, walizka prawie spakowana, ale zostaje najważniejsze pytanie: kto zajmie się psem albo kotem? Rodzina nie zawsze może pomóc, sąsiadka nie musi chcieć brać odpowiedzialności, a hotel dla zwierząt nie każdemu pupilowi służy. Wtedy pojawia się petsitter, czyli osoba, która przychodzi do domu, wyprowadza psa, karmi kota albo opiekuje się zwierzęciem przez całą dobę. To wygodne rozwiązanie, ale zanim oddasz komuś klucze i pupila pod opiekę, warto sprawdzić nie tylko cenę.

Biegunka u szczeniaka potrafi wyglądać niewinnie, zwłaszcza gdy maluch nadal merda ogonem i chce się bawić. Problem w tym, że młody pies odwadnia się szybciej niż dorosły. Luźny stolec może być pierwszym sygnałem infekcji, pasożytów albo zatrucia. Nie każda biegunka oznacza nagły wyjazd do kliniki, ale są objawy, przy których nie warto czekać do rana. Najważniejsze jest jedno: patrz nie tylko na kupę, ale też na zachowanie szczeniaka.

Pies zwykle sam pokazuje, kiedy coś jest nie tak. Nie zawsze piszczy, kuleje albo odmawia ruchu — czasem po prostu cichnie, śpi dłużej i przestaje cieszyć się z rzeczy, które wcześniej uwielbiał. Taka apatia u psa może być reakcją na zmęczenie lub stres, ale może też być pierwszym objawem choroby. Jeśli pies wyraźnie "nie jest sobą", lepiej tego nie bagatelizować.

Na początku wygląda niewinnie. Trochę splątanej sierści za uchem, mała grudka pod pachą, włos zbity pod szelkami albo mokry kosmyk po spacerze. Opiekun często zauważa problem dopiero wtedy, gdy kołtun jest już twardy i trzyma się blisko skóry. A wtedy zwykłe czesanie może nie wystarczyć, bo sfilcowana sierść potrafi ciągnąć, boleć i ukrywać podrażnienia.

Karma specjalistyczna to nie jest zwykła karma z droższą etykietą. Opiekunowie sięgają po nią zwykle wtedy, gdy pies albo kot ma konkretny problem zdrowotny: chore nerki, kłopoty z pęcherzem, przewlekłe biegunki, alergię, nadwagę, cukrzycę albo musi wrócić do sił po zabiegu. Nic dziwnego, że wiele osób szuka marek, które mają dobre opinie w Polsce i są łatwo dostępne w sklepach oraz gabinetach weterynaryjnych. Trzeba jednak powiedzieć to jasno: przy karmach specjalistycznych najważniejsza nie jest popularność marki, tylko dopasowanie diety do diagnozy i zaleceń lekarza weterynarii.

Psa najlepiej karmić o stałych porach, ale nie ma jednej idealnej godziny dobrej dla każdego zwierzęcia. Dla większości zdrowych dorosłych psów najbezpieczniejszym i najwygodniejszym schematem są dwa posiłki dziennie — rano i wieczorem, mniej więcej co 8–12 godzin.

Spacer z psem wielu osobom kojarzy się głównie z szybkim wyjściem "na siku". Tymczasem dla psa to nie tylko toaleta, ale też ruch, węszenie, kontakt ze światem i sposób na rozładowanie napięcia. Jeden pies po 20 minutach wraca zadowolony do domu, a inny dopiero zaczyna się rozkręcać. Dlatego pytanie nie brzmi tylko: "ile powinien trwać spacer z psem?", ale też: czy ten spacer naprawdę odpowiada potrzebom konkretnego zwierzęcia.

Pies witający opiekuna przy drzwiach, kot mruczący na kolanach, królik czekający na głaskanie — zwierzęta potrafią dawać ogromne poczucie bliskości. Dla wielu osób są codziennym wsparciem, powodem do wyjścia z domu i źródłem spokoju. Ale opieka nad zwierzęciem to nie tylko czułe sceny znane z Internetu. To także koszty, choroby, poczucie winy, trudne decyzje i stres, o którym wielu opiekunów boi się mówić głośno.

Większość opiekunów wie, jaką karmę lubi ich pies, czego się boi i gdzie najchętniej śpi. Mało kto wie jednak, że pies ma także własną grupę krwi. I nie jest to tylko ciekawostka dla weterynarzy. Przy poważnym wypadku, operacji, silnej anemii albo nagłej utracie krwi taka informacja może mieć ogromne znaczenie.