Pies nie dostaje tego, czego chce. Twoja obecność może zmienić jego reakcję

Zespół Felipe Munafó, Laury A. Rial, Fabricia Carballo i Mariany Bentoseli sprawdził, jak obecność opiekuna wpływa na reakcję psa, gdy zwierzę przestaje otrzymywać oczekiwaną nagrodę.

Badacze wykorzystali urządzenie, z którego psy musiały usuwać osadzone w nim plastikowe kości. Pod nimi znajdowało się jedzenie. Zadanie polegało więc na manipulowaniu przedmiotami, a nie na współpracy z człowiekiem.

Eksperyment obejmował trzy etapy. Najpierw psy uczyły się zdobywać pokarm. Następnie wprowadzono fazę wygaszania, w której wcześniej nagradzane zachowanie nie prowadziło już do otrzymania jedzenia. Na końcu nagradzanie przywrócono.

Właśnie brak spodziewanej nagrody miał wywołać frustrację, której przejawy oceniali naukowcy.

W badaniu uczestniczyło 30 psów. Podzielono je na dwie grupy: 15 wykonywało zadanie w obecności opiekuna, a pozostałe 15 bez niego.

W grupie z obecnym właścicielem badacze odnotowali mniej zachowań zaklasyfikowanych jako związane z frustracją lub stresem. Autorzy uznali ten wynik za potwierdzenie zjawiska określanego jako buforowanie społeczne.

Oznacza ono, że obecność partnera społecznego może łagodzić reakcję na trudną sytuację. W tym eksperymencie takim partnerem był opiekun psa.

Psy przy opiekunach nadal mogły odczuwać frustrację, ale rzadziej okazywały ją zachowaniem niż zwierzęta z drugiej grupy.

Mniej oznak frustracji nie przełożyło się na wykazaną przewagę w rozwiązywaniu problemu. Obecność opiekuna nie wpłynęła na żaden z analizowanych przez autorów wskaźników związanych z wykonaniem zadania.

Badacze wskazują możliwe wyjaśnienie: psy potrafiły poradzić sobie z urządzeniem samodzielnie, dlatego obecność człowieka nie musiała zwiększać ich skuteczności. To jednak interpretacja autorów, a nie osobno potwierdzona przyczyna.

Wyniki pokazują więc istotne rozróżnienie. Obecność opiekuna może wiązać się z łagodniejszą reakcją na brak nagrody, nawet jeśli nie zmienia sposobu wykonywania zadania.

Autorzy nawiązują do wcześniejszych obserwacji, w których podobny efekt odnotowano podczas zadania społecznego. Tym razem sprawdzili sytuację, w której pies zdobywał jedzenie przez manipulowanie przedmiotami.

To ważna różnica. Trudność nie polegała na tym, że człowiek przestał odpowiadać na zachowanie psa. Problemem był brak nagrody w urządzeniu.

Mimo tego obecność opiekuna wiązała się z mniejszą liczbą zachowań wskazujących na frustrację lub stres. Zdaniem autorów wynik podkreśla znaczenie więzi psa z człowiekiem dla dobrostanu zwierzęcia.

Eksperyment był niewielki — każda grupa liczyła 15 psów. Dotyczył też jednej, konkretnie zaplanowanej sytuacji: utraty oczekiwanej nagrody podczas zadania z jedzeniem.

Nie sprawdzano reakcji na burzę, wizytę u weterynarza ani inne codzienne trudności. Nie można więc na tej podstawie uznać, że obecność opiekuna zawsze uspokaja każdego psa, niezależnie od okoliczności.

Badanie nie porównywało również metod treningowych. Nie daje podstaw do zalecenia, aby celowo odbierać psu spodziewane nagrody w celu "uodpornienia" go na frustrację.

Najważniejszy wniosek pozostaje węższy: w opisanym eksperymencie psy przy opiekunach wykazywały mniej zachowań związanych z frustracją lub stresem, choć nie stwierdzono poprawy analizowanych wskaźników rozwiązywania zadania.

Artykuł "Social buffering in domestic dogs: Are the owners able to decrease dogs’ frustration during a non-social task?" przypisano do listopadowego tomu 242 czasopisma "Behavioural Processes". Po raz pierwszy udostępniono go online 14 września 2026 roku.