7 ras psów, które nie wymagają czasochłonnej pielęgnacji. Dobry wybór dla zapracowanych opiekunów

Tu najłatwiej o rozczarowanie. Pies o niskich wymaganiach pielęgnacyjnych to taki, którego sierść nie wymaga strzyżenia, skomplikowanego rozczesywania ani regularnych wizyt w salonie groomerskim. Najczęściej chodzi o psy krótkowłose, gładkowłose lub o bardzo prostym typie okrywy.

Nie oznacza to jednak, że taki pies w ogóle nie linieje. Krótka sierść też wypada, wbija się w kanapę, ubrania i dywan, a u niektórych ras potrafi być zaskakująco uciążliwa. Różnica polega na tym, że jej pielęgnacja jest mniej czasochłonna. Zamiast codziennego rozczesywania i strzyżenia wystarcza zwykle szczotka, rękawica groomerska, kąpiel w razie potrzeby i regularna kontrola skóry.

Trzeba też pamiętać, że pielęgnacja to nie tylko sierść. Każdy pies potrzebuje obcinania pazurów, czyszczenia uszu, dbania o zęby, kontroli skóry i ochrony przed pasożytami. U ras z fałdami skórnymi dochodzi przecieranie fałdek, a u psów z długimi uszami — częstsza kontrola uszu. Dlatego w tym zestawieniu nie chodzi o psy, przy których nie robi się nic, tylko o rasy, przy których codzienna pielęgnacja jest mniej kłopotliwa.

Beagle ma krótką, gęstą sierść, która nie wymaga strzyżenia ani skomplikowanej pielęgnacji. Wystarczy regularne szczotkowanie, szczególnie w okresach intensywniejszego linienia, oraz kąpiel wtedy, gdy pies rzeczywiście się ubrudzi. To rasa dobra dla osób, które nie chcą spędzać godzin na rozczesywaniu sierści i planowaniu wizyt u groomera.

Zobacz także: Lista psich łobuzów: 15 ras psów o najgorszych manierach

Nie jest to jednak pies "łatwy" w każdym znaczeniu tego słowa. Beagle to pies gończy, aktywny, ciekawski i mocno nastawiony na zapachy. Na spacerze nos często wygrywa z wołaniem opiekuna. Przy tej rasie ważne są ruch, szkolenie i zabezpieczenie psa przed ucieczką za tropem.

Pod względem pielęgnacji rasa beagle wypada dobrze, ale pod względem zajęcia w ciągu dnia potrzebuje człowieka, który da mu spacery, węszenie i proste zadania. Jeśli ktoś szuka psa z nieskomplikowaną sierścią, ale lubi aktywność, beagle może być świetnym wyborem.

Chihuahua krótkowłosy to jedna z ras, przy których pielęgnacja sierści jest naprawdę prosta. Mały rozmiar sprawia, że kąpiel trwa krótko, a krótka sierść nie wymaga strzyżenia ani rozczesywania kołtunów. W praktyce wystarcza delikatne szczotkowanie, kontrola skóry, pazurów, zębów i uszu.

Trzeba jednak odróżnić chihuahuę krótkowłosą od długowłosej. Odmiana długowłosa będzie wymagała więcej uwagi, zwłaszcza za uszami, przy ogonie i na portkach, gdzie sierść może się plątać. Jeśli priorytetem jest minimalna pielęgnacja, lepszym wyborem będzie odmiana krótkowłosa.

Chihuahua nie zajmuje dużo miejsca i łatwo ją wykąpać, ale to nie znaczy, że nie wymaga wychowania. To pies czujny, odważny i często bardzo przywiązany do opiekuna. Bez zasad może stać się szczekliwy i zaborczy. Pielęgnacyjnie jest prosty, wychowawczo nadal potrzebuje konsekwencji.

Boston terrier ma krótką, gładką sierść, przy której nie ma mowy o kołtunach, podszerstku do wyczesywania garściami czy regularnym strzyżeniu. Wystarczy szczotkowanie miękką szczotką albo rękawicą, kąpiel w razie potrzeby i standardowa pielęgnacja uszu, pazurów oraz zębów.

To rasa często polecana do mieszkań, bo jest nieduża, kontaktowa i zwykle mocno nastawiona na człowieka. Dla zapracowanego opiekuna plusem jest to, że pies nie wymaga długich zabiegów pielęgnacyjnych po każdym spacerze. Po deszczu zwykle wystarczy osuszenie i przetarcie sierści.

Warto jednak pamiętać, że boston terrier jest psem krótkoczaszkowym. Może gorzej znosić upał, intensywny wysiłek i duszne pomieszczenia. Niska pielęgnacja sierści nie zwalnia więc z uważnej opieki zdrowotnej i rozsądnego planowania spacerów.

Whippet wygląda elegancko, ale jego pielęgnacja jest zaskakująco prosta. Ma bardzo krótką, gładką sierść, która nie wymaga strzyżenia ani codziennego czesania. Zwykle wystarcza szybkie przetarcie, okazjonalne szczotkowanie i kąpiel tylko wtedy, gdy pies się zabrudzi.

To dobry wybór dla osób, które nie chcą mieć psa wymagającego częstego groomera. Whippet nie ma długiej sierści zbierającej błoto, liście i rzepy, a po spacerze łatwo doprowadzić go do porządku. W domu bywa spokojny, cichy i mocno przywiązany do wygodnego legowiska.

Jest jednak jedna ważna rzecz: whippet ma cienką sierść i niewiele tkanki tłuszczowej, dlatego źle znosi zimno. Zimą może potrzebować dobrze dobranego ubranka dla psa, a w domu miękkiego miejsca do odpoczynku. Pielęgnacja sierści jest prosta, ale ochrona przed chłodem już należy do codziennych obowiązków.

Bokser ma krótką, przylegającą sierść, którą łatwo utrzymać w dobrym stanie. Nie wymaga strzyżenia, rozczesywania ani profesjonalnej pielęgnacji. Regularne szczotkowanie rękawicą, kąpiel w razie potrzeby i kontrola skóry zwykle wystarczą, żeby wyglądał schludnie.

To jednak przykład psa, przy którym trzeba oddzielić pielęgnację od całkowitego wysiłku opiekuna. Bokser jest łatwy "od strony sierści", ale niekoniecznie łatwy w codziennym prowadzeniu. To pies energiczny, silny, żywiołowy i często długo zachowujący młodzieńczą radość z życia.

Dla kogo będzie dobry? Dla osoby, która nie chce spędzać czasu na pielęgnacji futra, ale ma czas na spacery, zabawę, szkolenie i kontakt. Jeśli ktoś jest zapracowany i po pracy marzy wyłącznie o kanapie, bokser może okazać się zbyt intensywny.

Dalmatyńczyk ma krótką sierść, która nie wymaga strzyżenia ani skomplikowanej pielęgnacji. Pod tym względem jest wygodny: szczotka, rękawica groomerska, kąpiel w razie potrzeby i kontrola skóry zwykle wystarczą. Nie trzeba umawiać go co kilka tygodni do groomera.

Ale krótka sierść dalmatyńczyka może intensywnie wypadać i łatwo wbija się w tkaniny. To nie jest pies dla osób, które oczekują idealnie czarnej kanapy bez ani jednego włosa. Niskie wymagania pielęgnacyjne nie oznaczają tu braku sprzątania.

Dalmatyńczyk jest też psem aktywnym, inteligentnym i potrzebującym ruchu. Sama sierść jest łatwa, ale rasa wymaga czasu, spacerów i zajęcia głowy. Dobrze sprawdzi się u opiekuna, który chce psa prostego w pielęgnacji, ale lubi dłuższe wyjścia i pracę z psem.

Labrador często pojawia się w zestawieniach psów łatwych w pielęgnacji, bo jego sierść nie wymaga strzyżenia ani skomplikowanych zabiegów. Jest praktyczna, odporna i stosunkowo prosta w utrzymaniu. Regularne szczotkowanie, szczególnie w okresie linienia, kąpiel w razie potrzeby i kontrola uszu to podstawa.

Nie można jednak udawać, że labrador jest psem "bezproblemowym" pod względem sierści. Linieje, a ponieważ jest większy od wielu ras krótkowłosych, ilość wypadającego włosa może być spora. To pies łatwy w pielęgnacji technicznie, ale niekoniecznie idealny dla osób, które źle znoszą sierść na ubraniach i podłodze.

Labrador będzie dobrym wyborem dla rodziny lub aktywnego opiekuna, który chce psa bez salonowych fryzur, ale akceptuje regularne szczotkowanie i sprzątanie. To rasa towarzyska, chętna do współpracy i zwykle bardzo rodzinna, ale wymaga ruchu, kontroli masy ciała i wychowania.

Najlepiej nie patrzeć wyłącznie na długość sierści. Krótki włos zwykle oznacza mniej pracy ze szczotką, ale nie zawsze mniej sprzątania. Z kolei psy, które mało linieją, często wymagają regularnego strzyżenia i rozczesywania, bo ich sierść rośnie stale i może się filcować.

Przed wyborem rasy warto zadać sobie kilka pytań. Czy bardziej przeszkadza ci sierść na kanapie, czy regularne wizyty u groomera? Czy masz czas na aktywnego psa, nawet jeśli jego sierść jest łatwa? Czy dasz radę czyścić fałdy skórne, kontrolować uszy i dbać o zęby? Czy pies ma pasować do mieszkania, dzieci, innych zwierząt i trybu pracy?

Najmniej czasochłonne pod względem pielęgnacji są zwykle psy krótkowłose, gładkowłose, bez potrzeby strzyżenia. Ale najrozsądniejszy wybór to nie ten, który ma najmniej sierści do czesania, tylko ten, którego potrzeby pasują do życia opiekuna.

Nawet pies z najprostszą sierścią nie jest bezobsługowy. Trzeba sprawdzać uszy, skracać pazury, dbać o zęby, kontrolować skórę, chronić przed pasożytami i obserwować, czy nie pojawia się świąd, łupież, zaczerwienienie albo nieprzyjemny zapach. Krótka sierść ułatwia pielęgnację, ale nie zastępuje opieki.

Właśnie dlatego określenie "pies łatwy w pielęgnacji" trzeba rozumieć uczciwie. Taki pies może nie potrzebować fryzjera, ale nadal potrzebuje człowieka, który zauważy brudne uszy, za długie pazury, problemy skórne albo nadwagę. Różnica polega na tym, że codzienna pielęgnacja nie zajmuje tyle czasu, co u ras długowłosych, kręconych czy wymagających regularnego strzyżenia.

Jeśli szukasz psa, który nie wymaga czasochłonnej pielęgnacji sierści, dobrym tropem są rasy krótkowłose i gładkowłose, takie jak beagle, chihuahua krótkowłosy, boston terrier, whippet, bokser, dalmatyńczyk czy labrador retriever. Przy tych psach zwykle odpadają regularne wizyty u groomera, rozczesywanie kołtunów i długie suszenie sierści po kąpieli.

Nie oznacza to jednak, że są to psy bez wymagań. Jedne potrzebują dużo ruchu, inne ostrożności w upały, jeszcze inne regularnego szczotkowania w okresie linienia. Najlepszy wybór to rasa, której sierść, temperament, energia i zdrowie pasują do twojego stylu życia. Dopiero wtedy "łatwy w pielęgnacji" naprawdę oznacza łatwiejszą codzienność.