U tych ras psów częściej pojawia się głuchota. Eksperci wskazują przyczynę

Szacuje się, że wrodzona głuchota została opisana u ponad 100 ras psów, choć w wielu przypadkach występuje stosunkowo rzadko. W niektórych rasach ryzyko jest jednak znacznie wyższe, szczególnie u psów o bardzo jasnej sierści lub niebieskich oczach.

Głuchota u psów nie zawsze pojawia się dopiero na starość. U niektórych ras problem może występować już od urodzenia i ma silny związek z genetyką. Weterynarze podkreślają, że szczególnie narażone są psy o jasnym umaszczeniu lub z charakterystycznym wzorem sierści, np. merle albo dużymi białymi łatami. W takich przypadkach geny odpowiedzialne za pigmentację mogą wpływać również na rozwój struktur ucha wewnętrznego.

Wrodzona głuchota u psów jest najczęściej związana z genami odpowiedzialnymi za pigmentację sierści. Brak pigmentu w komórkach ucha wewnętrznego powoduje ich obumieranie, co prowadzi do trwałej utraty słuchu.

Z tego powodu większe ryzyko dotyczy psów:

• o bardzo jasnej sierści
• z dużą ilością białych łat
• z umaszczeniem merle
• z niebieskimi oczami

Nie oznacza to jednak, że każdy pies o takim wyglądzie będzie głuchy. Odpowiedzialna hodowla oraz badania genetyczne pozwalają znacznie zmniejszyć ryzyko występowania wad wrodzonych.

Dalmatyńczyk jest jedną z ras najczęściej kojarzonych z wrodzoną głuchotą. Badania wskazują, że nawet około 30 procent przedstawicieli tej rasy może mieć częściową lub całkowitą utratę słuchu. Ryzyko jest więc wysokie.

Problem jest związany z genami odpowiadającymi za charakterystyczną białą sierść z czarnymi lub brązowymi plamkami. Brak pigmentu w komórkach ucha wewnętrznego może prowadzić do ich obumierania, co w konsekwencji powoduje utratę słuchu już w pierwszych tygodniach życia psa.

Z tego powodu w wielu krajach szczenięta tej rasy poddaje się specjalistycznemu badaniu BAER. Test ten pozwala sprawdzić reakcję mózgu na bodźce dźwiękowe i wykryć ewentualne zaburzenia słuchu na bardzo wczesnym etapie życia.

Bull Terriery, szczególnie w odmianie o całkowicie białej sierści, również należą do ras bardziej podatnych na wrodzoną głuchotę. Zjawisko to ma podobne podłoże genetyczne jak w przypadku dalmatyńczyków i jest związane z brakiem pigmentu w komórkach ucha wewnętrznego.

U niektórych przedstawicieli rasy głuchota może dotyczyć jednego ucha, a u innych obu. Dlatego w wielu hodowlach wykonuje się specjalistyczne badania słuchu u szczeniąt, aby wcześnie wykryć ewentualne problemy i wykluczyć chore psy z dalszej hodowli.

Owczarek australijski jest rasą znaną z charakterystycznego marmurkowego umaszczenia merle. Ten sam gen, który odpowiada za efektowny wzór sierści, może jednak zwiększać ryzyko problemów zdrowotnych, w tym wad słuchu.

Szczególne zagrożenie pojawia się w przypadku krzyżowania dwóch psów o umaszczeniu merle. Tzw. „double merle” mogą rodzić się z poważnymi wadami genetycznymi, w tym głuchotą lub problemami ze wzrokiem.

Z tego powodu odpowiedzialni hodowcy starają się unikać takich połączeń. W wielu przypadkach zaleca się także wykonywanie badań słuchu u szczeniąt, aby jak najwcześniej wykryć ewentualne zaburzenia.

Boston Terrier to rasa, u której również odnotowuje się przypadki wrodzonej głuchoty. Psy te często mają charakterystyczne czarno-białe umaszczenie z dużą ilością jasnej sierści, co – podobnie jak w innych rasach – może być powiązane z większym ryzykiem problemów ze słuchem.

Brak odpowiedniego pigmentu w komórkach ucha wewnętrznego może prowadzić do ich uszkodzenia lub obumierania. W rezultacie część psów rodzi się z jednostronną lub obustronną głuchotą.

Choć problem nie dotyczy większości przedstawicieli rasy, weterynarze zalecają uważną obserwację reakcji szczeniąt na dźwięki w pierwszych tygodniach życia. W przypadku wątpliwości pomocne może być specjalistyczne badanie słuchu BAER.

Catahoula Leopard Dog to rasa znana z bardzo zróżnicowanego umaszczenia, często z charakterystycznym marmurkowym wzorem merle. Psy tej rasy mogą mieć także jasne lub różnokolorowe oczy, co jest związane z określonymi cechami genetycznymi.

Podobnie jak w przypadku innych ras z genem merle, u części psów może występować zwiększone ryzyko wrodzonej głuchoty. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy w hodowli łączy się dwa psy o takim samym typie umaszczenia.

Dlatego odpowiedzialni hodowcy zwracają dużą uwagę na dobór par hodowlanych. Dzięki temu można ograniczyć ryzyko występowania wad genetycznych, w tym problemów ze słuchem u szczeniąt.

Jack Russell Terrier jest rasą znaną z dużej energii i ogólnie dobrej kondycji zdrowotnej. Mimo to również u tej rasy mogą występować przypadki wrodzonej głuchoty. Najczęściej dotyczy to psów z bardzo jasną lub niemal całkowicie białą sierścią.

Podobnie jak w innych rasach, problem wiąże się z genami odpowiedzialnymi za pigmentację. Brak pigmentu w komórkach ucha wewnętrznego może prowadzić do ich obumierania, co skutkuje częściową lub całkowitą utratą słuchu.

Choć zjawisko to nie jest powszechne, hodowcy i lekarze weterynarii zwracają uwagę na obserwację zachowania szczeniąt. Brak reakcji na dźwięki, głośne bodźce czy wołanie może być sygnałem, że konieczne jest dokładniejsze badanie słuchu.

Psy wymienionych ras mogą być bardziej narażone na wrodzoną głuchotę. Problem ten obserwuje się także u takich ras jak cocker spaniel, owczarek szetlandzki czy doberman. Warto jednak pamiętać, że utrata słuchu u psa może pojawić się również w późniejszym okresie życia.

Jedną z najczęstszych przyczyn jest naturalne starzenie się organizmu, które prowadzi do stopniowego pogarszania się funkcjonowania narządu słuchu. U starszych psów komórki odpowiedzialne za odbieranie dźwięków mogą z czasem ulegać uszkodzeniu.

Utrata słuchu może być również spowodowana innymi czynnikami. Do najczęstszych należą przewlekłe infekcje uszu, urazy, choroby neurologiczne oraz długotrwała ekspozycja na bardzo głośne dźwięki.

Objawy pogarszającego się słuchu mogą obejmować brak reakcji na wołanie, trudności z lokalizacją źródła dźwięku czy większą płochliwość podczas snu. Jeśli opiekun zauważy takie zmiany w zachowaniu psa, warto skonsultować się z lekarzem weterynarii. Wczesna diagnoza pozwala ustalić przyczynę problemu i dobrać odpowiednie postępowanie.

Pies z wadą słuchu nadal może prowadzić szczęśliwe i aktywne życie. Wymaga jednak nieco innego podejścia do szkolenia i komunikacji. Właściciele często wykorzystują sygnały wizualne, gesty lub sygnały świetlne zamiast komend głosowych. W praktyce wiele głuchych psów funkcjonuje w rodzinach równie dobrze jak psy słyszące. Przy odpowiednim podejściu i cierpliwości potrafią być wiernymi i zaangażowanymi towarzyszami.

Źródła: IERE, Hepper, Universities Federation for Animal Welfare (UFAW), MSD Veterinary Manual.