Coonhound zachwyca wyglądem, ale wymaga dużo ruchu. Nie jest psem dla każdego

Pod tą nazwą kryje się kilka ras, które łączą wybitny węch, donośny głos i bardzo silny instynkt łowiecki.

Coonhound nie jest jedną rasą psa, lecz określeniem grupy amerykańskich psów gończych. Zostały wyhodowane przede wszystkim do tropienia szopów praczy i zapędzania ich na drzewa. Pies miał następnie pozostać pod drzewem i donośnym głosem wskazywać myśliwemu miejsce odnalezienia zwierzęcia.

American Kennel Club uznaje sześć ras coonhoundów. Łączy je praca węchem, duża wytrzymałość, opadające uszy, krótka sierść oraz charakterystyczne szczekanie przechodzące w przeciągłe wycie. Siódmy, American Leopard Hound, pozostaje w programie Foundation Stock Service i nie ma jeszcze pełnego uznania AKC.

Do grupy należą:

• American English Coonhound – szczupły, szybki i wytrzymały, często o nakrapianej sierści;
• Black and Tan Coonhound – największy i najmocniej zbudowany, czarny z podpalaniem;
• Bluetick Coonhound – wyróżnia się czarno-niebieskim nakrapianiem i dużą wytrwałością;
• Plott Hound – zwykle pręgowany, pewny siebie i wykorzystywany również do polowania na większą zwierzynę;
• Redbone Coonhound – jednolicie rudy lub mahoniowy, zwinny i bardziej opływowy;
• Treeing Walker Coonhound – szybki, lekki i najczęściej trójkolorowy.

W europejskiej nomenklaturze FCI odrębny wzorzec posiada Black and Tan Coonhound. Rasa figuruje pod numerem 300 w grupie 6, obejmującej psy gończe i rasy pokrewne.

Coonhound jest średnim lub dużym psem o długich nogach, głębokiej klatce piersiowej i mocnej, ale niezbyt ciężkiej sylwetce. Zależnie od odmiany osiąga około 51–69 cm wysokości i może ważyć od około 20 do nawet 50 kg. Największy jest zazwyczaj Black and Tan Coonhound, którego masa według AKC może dochodzić do 110 funtów, czyli około 50 kg.

Jego głowa jest wydłużona, a uszy długie, miękkie i nisko osadzone. Podczas węszenia pomagają kierować cząsteczki zapachu w stronę nosa. Oczy często nadają psu łagodny, nieco smutny wyraz, który może zupełnie nie pasować do jego energii podczas pracy.

Sierść jest krótka, gładka i stosunkowo łatwa w pielęgnacji. Umaszczenie zależy od rasy: może być czarne podpalane, rude, niebiesko nakrapiane, czerwono-białe, trójkolorowe albo pręgowane. Coonhound nie jest jednak psem hipoalergicznym i linieje, choć zwykle nie wymaga skomplikowanych zabiegów fryzjerskich.

Przeciętna długość życia zależy od konkretnej rasy. Black and Tan Coonhound żyje zwykle 10–12 lat, Bluetick około 11–12 lat, a Treeing Walker Coonhound 12–13 lat.

W domu coonhound może być spokojny, czuły i chętny do odpoczynku blisko opiekuna. W terenie zmienia się jednak w skoncentrowanego psa użytkowego. Gdy złapie trop, zapach może stać się dla niego ważniejszy niż przywołanie, smakołyk czy osoba trzymająca smycz.

To pies inteligentny, ale samodzielny. Przez pokolenia oczekiwano od niego podejmowania decyzji z dala od człowieka, dlatego nie wykonuje poleceń z automatyczną dokładnością charakterystyczną dla części ras pasterskich. Upór coonhounda zwykle nie wynika ze złośliwości, lecz z połączenia niezależności i silnego instynktu łowieckiego.

Coonhoundy często dobrze czują się w towarzystwie innych psów, ponieważ wiele z nich pracowało w grupach. Relacje z kotami, królikami i innymi małymi zwierzętami wymagają większej ostrożności. Nawet pies wychowany z kotem może próbować pogonić obce zwierzę napotkane na spacerze.

Ważną cechą jest głos. Coonhound nie tylko szczeka, ale także wydaje głębokie, przeciągłe dźwięki nazywane po angielsku "baying". Głos miał być słyszalny z dużej odległości, dlatego pies może być uciążliwy dla sąsiadów, zwłaszcza gdy nudzi się, długo pozostaje sam albo reaguje na zapachy i odgłosy za oknem.

Wobec dzieci coonhound bywa cierpliwy i przyjazny, ale jest dużym i silnym psem. Kontakt z małym dzieckiem powinien być nadzorowany, szczególnie podczas zabawy, jedzenia oraz odpoczynku zwierzęcia.

Samo krótkie wyjście wokół bloku nie zaspokoi jego potrzeb. Coonhound potrzebuje długich spacerów, możliwości węszenia, eksplorowania terenu i regularnej pracy umysłowej. Dobrze sprawdzają się tropienie użytkowe, mantrailing, nosework, zabawy w szukanie przedmiotów oraz wędrówki po bezpiecznych trasach.

Spacer z psem nie musi przez cały czas polegać na szybkim marszu. Dla psa gończego dokładne badanie zapachów może być bardziej męczące i satysfakcjonujące niż mechaniczne pokonanie kilku kilometrów. Najlepiej łączyć aktywność fizyczną z zadaniami angażującymi nos.

Na otwartej przestrzeni coonhound powinien być prowadzony na smyczy lub długiej lince, jeżeli przywołanie nie jest naprawdę dobrze utrwalone. Zapach zwierzęcia może uruchomić pogoń w ciągu kilku sekund. Ogród musi być solidnie ogrodzony, ponieważ niektóre psy próbują podkopywać się, przeskakiwać zabezpieczenia albo podążać za tropem przez znalezioną szczelinę.

Zobacz także: Smycz automatyczna czy klasyczna? Co jest lepsze dla Twojego psa i dlaczego?

Szkolenie powinno opierać się na nagradzaniu i krótkich, urozmaiconych sesjach. Krzyk i przymus zwykle nie zwiększają współpracy, a mogą osłabić zaufanie. Warto od początku ćwiczyć spokojne chodzenie na smyczy, rezygnację z pogoni, pozostawanie samemu oraz powrót na sygnał.

Krótka sierść wymaga zwykle szczotkowania raz w tygodniu. Więcej uwagi potrzebują długie uszy, w których łatwiej zatrzymują się wilgoć, woskowina i zanieczyszczenia. Należy je regularnie oglądać, szczególnie po kąpieli, pływaniu i spacerach w wysokiej trawie.

Nie należy wkładać patyczków głęboko do przewodu słuchowego. Nieprzyjemny zapach, zaczerwienienie, wydzielina, częste potrząsanie głową lub drapanie ucha wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.

Coonhoundy są psami o głębokiej klatce piersiowej, dlatego mogą być narażone na rozszerzenie i skręt żołądka. To nagły stan zagrażający życiu. Niepokojące objawy to między innymi powiększenie brzucha, silny niepokój, ślinienie i bezskuteczne próby wymiotowania.

W zależności od rasy mogą pojawiać się również dysplazja stawów biodrowych lub łokciowych, choroby oczu, infekcje uszu oraz nadwaga. Przed zakupem szczenięcia warto poprosić hodowcę o wyniki badań zdrowotnych rodziców odpowiednie dla konkretnej odmiany, zamiast opierać się wyłącznie na wyglądzie lub rodowodzie.

Coonhound najlepiej odnajdzie się u aktywnej osoby, która lubi długie spacery, akceptuje donośny głos psa i nie oczekuje bezwzględnego posłuszeństwa. Może być wspaniałym, czułym towarzyszem, ale potrzebuje zajęcia, zabezpieczonego terenu i opiekuna rozumiejącego zachowanie psów gończych.

Nie będzie najlepszym wyborem dla osoby szukającej spokojnego psa na krótkie spacery, mieszkającej w miejscu bardzo wrażliwym na hałas albo chcącej regularnie spuszczać zwierzę ze smyczy w niezabezpieczonym terenie. Przed podjęciem decyzji warto poznać dorosłego przedstawiciela konkretnej rasy, ponieważ różnice między Black and Tanem, Bluetickiem, Plott Houndem czy Treeing Walkerem mogą mieć duże znaczenie w codziennym życiu.