Dlaczego pies gryzie buty?
Najprostsza odpowiedź brzmi: gryzienie jest dla psa naturalnym zachowaniem. Szczenię poznaje otoczenie pyskiem, a między trzecim i szóstym miesiącem życia może intensywniej żuć przedmioty również z powodu wymiany zębów. Nacisk na dziąsła przynosi wtedy chwilową ulgę.
Problem nie zawsze kończy się jednak wraz z pojawieniem się stałych zębów. Młody pies nadal może rozładowywać w ten sposób energię, frustrację i ekscytację. Jeżeli ma mało okazji do węszenia, zabawy oraz spokojnego żucia, sam znajduje sobie zajęcie, a łatwo dostępny but szybko staje się jego celem.
Czasami pies odkrywa także, że porwanie buta natychmiast przyciąga uwagę domowników. Człowiek podbiega, woła, próbuje odebrać zdobycz albo rozpoczyna pościg. Dla psa może to być znakomita zabawa, dlatego zachowanie jest powtarzane, mimo że opiekun reaguje złością.
Dlaczego wybiera właśnie twoje buty?
But leżący w przedpokoju jest dla psa wyjątkowo interesującym przedmiotem. Pachnie opiekunem, ale przynosi też wiele zapachów z zewnątrz. Ma wystające sznurowadła, miękkie fragmenty i podeszwę, którą można chwycić zębami. To połączenie zapachu oraz atrakcyjnej struktury może wygrać z zabawką, która od wielu dni leży w tym samym miejscu.
Nie każdy pies gryzie buty dlatego, że tęskni za opiekunem. Jego zapach może sprawiać, że obuwie staje się ciekawsze, ale równie często chodzi o potrzebę żucia, nudę albo zabawę w uciekanie ze zdobyczą.
Błędem jest oddawanie psu starego kapcia lub zniszczonego buta. Zwierzę nie rozumie, dlaczego jeden model wolno rozszarpać, a nowej pary stojącej obok nie należy dotykać. Dla psa oba przedmioty pachną i wyglądają podobnie, dlatego do zabawy lepiej przeznaczyć gryzaki, które wyraźnie różnią się od domowego obuwia.
Kiedy za gryzieniem butów stoi stres?
Duże znaczenie ma moment, w którym pies zaczyna niszczyć buty. Jeżeli robi to głównie podczas obecności domowników, przyczyną częściej jest potrzeba zabawy, nadmiar energii albo poszukiwanie uwagi. Inaczej należy spojrzeć na zachowanie występujące wyłącznie po wyjściu opiekuna.
Gryzienie butów przez psa połączone z wyciem, dyszeniem, chodzeniem od drzwi do okna, ślinieniem się lub załatwianiem potrzeb w mieszkaniu może być jednym z objawów problemów związanych z pozostawaniem samemu. Nie należy jednak rozpoznawać lęku separacyjnego u psa wyłącznie na podstawie zniszczonego obuwia. Pomocne może być nagranie pierwszych kilkudziesięciu minut nieobecności i omówienie zachowania ze specjalistą.
Niepokój powinno wzbudzić również nagłe rozpoczęcie gryzienia przedmiotów przez dorosłego psa, który wcześniej tego nie robił. Zmiana może mieć związek z bólem, silnym stresem albo innym problemem zdrowotnym i warto skonsultować ją z lekarzem weterynarii.
Szczególnie niebezpieczne jest połykanie kawałków podeszwy, wkładki lub sznurowadeł. Ciało obce może doprowadzić do niedrożności przewodu pokarmowego. Wymioty, brak apetytu, osowiałość i ból brzucha po zniszczeniu buta wymagają pilnego kontaktu z lecznicą. Nie należy samodzielnie wywoływać wymiotów bez wyraźnego zalecenia weterynarza.
Jak oduczyć psa gryzienia butów?
Najpierw należy ograniczyć psu możliwość ćwiczenia niepożądanego zachowania. Buty najlepiej przechowywać w zamykanej szafce, a sznurowadła i kapcie usuwać z podłogi. Nie jest to pójście na łatwiznę, lecz przerwanie schematu, w którym pies każdego dnia nagradza się sam przyjemnością płynącą z żucia.
Jednocześnie trzeba zapewnić mu bezpieczną alternatywę dopasowaną do wieku, wielkości i siły szczęk. Gryzaki warto wymieniać i ponownie wyjmować po kilku dniach, aby nie traciły atrakcyjności. Pomóc mogą także spokojne spacery z możliwością węszenia, zabawy w wyszukiwanie jedzenia oraz proste ćwiczenia wykonywane w domu.
Gdy pies chwyci but, nie należy go gonić ani wyrywać przedmiotu z pyska. Lepiej spokojnie zaproponować wymianę na smakołyk lub dozwolony gryzak, a następnie nagrodzić zwierzę za oddanie rzeczy. Krzyk i kara zastosowana po fakcie nie wyjaśnią psu, czego oczekuje opiekun, mogą natomiast zwiększyć napięcie.
Przez kilka dni zapisuj, o której godzinie pies zabiera buty, kto jest wtedy w domu i co wydarzyło się wcześniej. Taka krótka obserwacja pozwoli ustalić, czy potrzebuje lepszego gryzaka, dodatkowego zajęcia, spokojnej nauki zostawania samemu czy konsultacji z weterynarzem lub behawiorystą.
