Co podać psu na biegunkę? Nie wszystko jest bezpieczne

Domowym sposobem można próbować złagodzić tylko łagodną biegunkę u dorosłego psa, który poza tym zachowuje się normalnie. To znaczy: pije wodę, nie wymiotuje, nie ma krwi w kale, nie jest osowiały i nie wygląda na cierpiącego. Wtedy celem nie jest "zatkanie" psa za wszelką cenę, tylko uspokojenie przewodu pokarmowego i ochrona przed odwodnieniem.

Najważniejsze są trzy rzeczy: woda, odpoczynek i lekkostrawne jedzenie. Pies powinien mieć stały dostęp do świeżej wody. Jeśli pije łapczywie i potem wymiotuje, lepiej podawać mu wodę częściej, ale w małych ilościach. U części psów pomocne mogą być też elektrolity dla zwierząt, probiotyk weterynaryjny albo karma gastrointestinal.

Domowe sposoby mają jednak granice. Jeśli biegunka jest bardzo wodnista, pojawia się krew, pies wymiotuje albo słabnie, nie należy czekać, aż "samo przejdzie".

Przy łagodnej biegunce można podać psu małe porcje lekkostrawnego jedzenia. Najczęściej sprawdzają się proste, gotowane produkty bez tłuszczu, soli i przypraw. Nie chodzi o urozmaicenie diety, tylko o odciążenie jelit.

Można rozważyć:

• gotowany biały ryż,
• gotowanego kurczaka bez skóry, kości i przypraw,
• gotowaną białą rybę,
• niewielką ilość gotowanej dyni bez przypraw,
• probiotyk weterynaryjny,
• karmę typu gastrointestinal,
• elektrolity dla psów, jeśli pies traci dużo płynów.

Nie podawaj psu rosołu z cebulą, mleka, nabiału, smażonego mięsa, tłustych resztek ani przyprawionego jedzenia. To może nasilić problem.

Najważniejsze: nie każdą biegunkę trzeba natychmiast zatrzymywać. Biegunka jest objawem, a nie osobną chorobą. Czasem organizm próbuje pozbyć się czegoś drażniącego z przewodu pokarmowego. Zbyt szybkie "zablokowanie" jelit przypadkowym lekiem może zamaskować problem.

Najszybciej pomaga zwykle połączenie kilku prostych kroków: nawodnienie, małe lekkostrawne posiłki, probiotyk weterynaryjny i obserwacja. Jeśli pies jest w dobrej formie, poprawa może pojawić się w ciągu doby. Jeśli jednak biegunka jest ostra, wodnista, krwawa albo połączona z wymiotami, najszybszą pomocą jest kontakt z weterynarzem.

Wodnista biegunka u psa jest bardziej niepokojąca niż jednorazowa luźna kupa. Pies szybko traci wtedy płyny i elektrolity. Im mniejszy pies, tym większe ryzyko odwodnienia.

Jeśli pies ma biegunkę "jak woda", trzeba zwrócić uwagę na jego zachowanie. Jeżeli jest aktywny, pije i nie wymiotuje, można krótko obserwować go w domu, podając wodę i lekkostrawne małe porcje. Jeśli jednak wodnista biegunka powtarza się wiele razy, pies słabnie, ma suche dziąsła, zapadnięte oczy, wymiotuje albo odmawia picia, trzeba skontaktować się z weterynarzem.

U szczeniąt, psów miniaturowych, seniorów i psów przewlekle chorych nie warto długo czekać. U nich odwodnienie może rozwinąć się szybciej.

Czytaj także: Kiedy biegunka u szczeniaka jest groźna? Tych objawów nie wolno przeczekać

Przy biegunce z krwią nie należy zaczynać od domowych sposobów. Krew w kale psa może pojawić się przy silnym podrażnieniu jelit, pasożytach, infekcji, zatruciu, krwotocznym zapaleniu żołądka i jelit, połknięciu ciała obcego albo innych poważnych problemach.

Jeśli widzisz świeżą krew, czarny smolisty kał, skrzepy, śluz z krwią albo pies jest osłabiony, nie podawaj mu przypadkowych leków. Najbezpieczniej skontaktować się z weterynarzem i opisać, jak wygląda kał, jak długo trwa biegunka i czy pies wymiotuje.

W takiej sytuacji nie chodzi o to, żeby szybko zatrzymać kupę. Trzeba ustalić, dlaczego pojawiła się krew.

Mały pies z biegunką wymaga większej ostrożności niż duży, dorosły pies. Psy miniaturowe szybciej tracą płyny, a przypadkowo podany lek łatwiej przedawkować. Dlatego przy małym psie lepiej unikać eksperymentów z ludzkimi lekami.

Można zadbać o wodę, spokój i małe porcje lekkostrawnego jedzenia, jeśli pies poza tym czuje się dobrze. Dobrym rozwiązaniem może być też probiotyk weterynaryjny lub karma gastrointestinal dobrana do wielkości psa. Jeśli pies jest bardzo mały, ma biegunkę jak woda, wymiotuje, drży, jest apatyczny albo nie chce pić, lepiej nie czekać do następnego dnia.

Dorosłemu psu przy łagodnej biegunce można podać lekkostrawne jedzenie w małych porcjach. Najprostszy zestaw to gotowany ryż i gotowany kurczak bez skóry, kości oraz przypraw. Można też wybrać gotową karmę weterynaryjną typu gastrointestinal, zwłaszcza jeśli pies ma wrażliwy żołądek.

Pomocny bywa probiotyk dla psów. Niektóre preparaty weterynaryjne zawierają także składniki wiążące luźny kał. To lepszy kierunek niż sięganie po przypadkowe tabletki z domowej apteczki.

Jeśli dorosły pies ma tylko jedną lub dwie luźne kupy, ale je, pije i zachowuje się normalnie, zwykle można go obserwować. Jeśli biegunka trwa dłużej niż 24–48 godzin, wraca, pojawia się krew albo pies słabnie, potrzebna jest konsultacja.

Ostra biegunka zaczyna się nagle i może mieć gwałtowny przebieg. Czasem wynika z błędu żywieniowego, ale może też być objawem infekcji, zatrucia, pasożytów, zapalenia trzustki albo połknięcia czegoś niebezpiecznego.

Przy ostrej biegunce najważniejsze jest nawodnienie i ocena stanu psa. Jeśli pies jest żywy, pije i nie wymiotuje, można podać lekkostrawne małe porcje oraz probiotyk weterynaryjny. Jeśli biegunka jest bardzo częsta, wodnista, krwawa lub pies wygląda źle, nie należy czekać. Ostra biegunka może szybko doprowadzić do odwodnienia.

Najlepiej podać to, co jest bezpieczne dla psa i dopasowane do sytuacji. Przy łagodnej biegunce będzie to woda, lekkostrawna dieta, probiotyk weterynaryjny i ewentualnie karma gastrointestinal. Przy biegunce połączonej z wymiotami, krwią, bólem brzucha albo osłabieniem najlepszym rozwiązaniem jest weterynarz.

Nie ma jednego preparatu, który pasuje do każdego psa i każdej biegunki. Inaczej postępuje się przy lekkim rozstroju żołądka po zmianie karmy, inaczej przy zatruciu, a jeszcze inaczej przy krwawej biegunce.

To jedno z najczęstszych pytań, ale też jedno z najbardziej ryzykownych. Ludzkich leków nie powinno się podawać psu bez konsultacji z weterynarzem. Nawet jeśli dany preparat bywa stosowany u zwierząt, dawka, przeciwwskazania i sytuacja kliniczna mają ogromne znaczenie.

Niebezpieczne jest zwłaszcza założenie: "skoro działa u człowieka, zadziała też u psa". Pies ma inny metabolizm, inną masę ciała i może mieć chorobę, której opiekun nie widzi. Niektóre leki mogą też maskować objawy, które powinien ocenić lekarz.

Nie podawaj psu nifuroksazydu na własną rękę. To lek przeciwbakteryjny stosowany u ludzi, ale biegunka u psa nie zawsze ma podłoże bakteryjne. Może wynikać ze stresu, zmiany karmy, pasożytów, zatrucia, choroby wirusowej, zapalenia trzustki albo połknięcia ciała obcego.

Podanie leku "na wszelki wypadek" może opóźnić diagnozę i dać fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Jeśli podejrzewasz infekcję, pies ma gorączkę, krew w kale, silne osłabienie albo biegunka trwa dłużej, skontaktuj się z weterynarzem.

Węgiel aktywny bywa stosowany u zwierząt w określonych sytuacjach, zwłaszcza przy podejrzeniu niektórych zatruć. Nie jest jednak zwykłym "lekiem na każdą biegunkę". Może wiązać różne substancje w przewodzie pokarmowym, także leki, dlatego jego podanie może utrudnić działanie innych preparatów.

Nie podawaj węgla, jeśli pies wymiotuje, jest osłabiony, ma zaburzenia świadomości albo podejrzewasz połknięcie ostrego przedmiotu. W takich sytuacjach potrzebny jest weterynarz. Przy zwykłej biegunce lepszym pierwszym krokiem jest nawodnienie, lekkostrawna dieta i preparat weterynaryjny zalecony dla psa.

Stoperan zawiera loperamid. Ten lek może być stosowany u psów tylko w określonych sytuacjach i pod kontrolą weterynarza. Nie powinien być podawany "na ślepo", szczególnie przy krwawej biegunce, podejrzeniu zatrucia, infekcji, niedrożności jelit, silnym bólu brzucha albo u szczeniąt.

Szczególną ostrożność trzeba zachować u ras i mieszańców z grupy psów pasterskich, u których może występować mutacja MDR1. U takich psów niektóre leki, w tym loperamid, mogą być bardziej ryzykowne.

Dlatego odpowiedź na pytanie "czy Stoperan można podać psu na biegunkę" brzmi: nie bez zgody weterynarza.

Smecta, czyli diosmektyt, bywa stosowana jako środek osłaniający i wiążący w przewodzie pokarmowym, ale także tutaj nie warto działać automatycznie. Trzeba sprawdzić skład preparatu, dodatki smakowe i sytuację psa. Nie każdy produkt dla ludzi będzie dobrym wyborem dla zwierzęcia.

Smecta nie rozwiąże problemu, jeśli pies ma krwawą biegunkę, zatrucie, silną infekcję, pasożyty albo połknął ciało obce. Może też utrudniać wchłanianie innych leków. Jeśli pies dostaje jakiekolwiek leczenie, ma choroby przewlekłe albo objawy są silne, lepiej zapytać weterynarza.

Nie lecz psa wyłącznie domowymi sposobami, jeśli pojawia się którykolwiek z tych objawów:

• krew w kale,
• czarny, smolisty kał,
• bardzo wodnista biegunka,
• częste wymioty,
• apatia,
• gorączka,
• bolesny lub napięty brzuch,
• brak apetytu,
• odmowa picia,
• objawy odwodnienia,
• podejrzenie zatrucia,
• podejrzenie połknięcia ciała obcego,
• biegunka u szczeniaka,
• biegunka u seniora,
• biegunka u psa przewlekle chorego.

Niepokojąca jest też sytuacja, gdy pies przyjmuje pozycję: przód ciała nisko, tył wysoko. Może to oznaczać ból brzucha i wymaga konsultacji.

Gdy kał zaczyna wracać do normy, nie podawaj od razu normalnej porcji zwykłej karmy. To częsty błąd. Jelita nadal mogą być podrażnione, dlatego lepiej wracać do standardowej diety stopniowo.

Przez kilka dni można mieszać lekkostrawne jedzenie z dotychczasową karmą, powoli zwiększając udział normalnego pokarmu. Jeśli biegunka wraca po każdej próbie powrotu do zwykłej karmy, może to wskazywać na nietolerancję pokarmową, alergię, chorobę przewodu pokarmowego albo inny problem wymagający diagnostyki.

Przy łagodnej biegunce u dorosłego psa można podać świeżą wodę, małe porcje lekkostrawnego jedzenia, gotowany ryż, gotowanego kurczaka bez przypraw, gotowaną białą rybę, trochę dyni bez dodatków, probiotyk weterynaryjny albo karmę gastrointestinal. Nie podawaj jednak przypadkowych leków z domowej apteczki.

Jeśli biegunka jest wodnista, krwawa, ostra, długotrwała albo pies wymiotuje i słabnie, domowe sposoby nie wystarczą. Wtedy najbezpieczniejszą pomocą jest szybki kontakt z weterynarzem.

Źródła: PDSA — Dog diarrhoea; Cornell Riney Canine Health Center — Diarrhea; VCA Hospitals — Diarrhea in Dogs; VCA Hospitals — Loperamide; Merck Veterinary Manual — Drugs Used to Treat Diarrhea in Monogastric Animals; PDSA — Haemorrhagic gastroenteritis in dogs. PDSA wskazuje m.in. na probiotyki, lekkostrawne żywienie i pilny kontakt z weterynarzem przy poważnych objawach, VCA zaznacza, że loperamid powinien być stosowany wyłącznie zgodnie z zaleceniem weterynarza, a Merck opisuje zastosowanie adsorbentów, takich jak węgiel aktywny, w medycynie weterynaryjnej.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem weterynarii. Biegunka u psa może mieć różne przyczyny, dlatego leków z domowej apteczki, w tym preparatów dla ludzi, nie należy podawać bez wcześniejszej konsultacji z weterynarzem. Jeśli pies ma krew w kale, wodnistą biegunkę, wymioty, apatię, ból brzucha albo szybko słabnie, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.