Te psy rodzą się z krótkim ogonem. To naturalna cecha niektórych ras

Krótki ogon u psa często kojarzy się z jego celowym skróceniem. Tymczasem niektóre szczenięta już się takie rodzą. Naturalnie krótki ogon występuje u wielu ras, choć nawet w jednym miocie jego długość może być różna.

Naturalnie skrócony ogon nazywany jest natural bobtail, w skrócie NBT. Nie jest skutkiem urazu ani zabiegu wykonanego po narodzinach. Ogon rozwija się w ten sposób jeszcze przed przyjściem szczenięcia na świat.

U części ras cecha jest związana z wariantem genu T, znanego również jako TBXT. Gen ten uczestniczy w rozwoju zarodkowym, a jego określony wariant może wpływać na długość ogona. Nie znaczy to jednak, że każdy pies, który go odziedziczy, będzie wyglądał identycznie. Naturalny bobtail może być bardzo krótki albo mieć większą długość.

W badaniu opublikowanym w 2009 roku w "Journal of Heredity" naukowcy przebadali 360 psów należących do 23 ras, u których spotyka się naturalnie krótkie ogony. Znany wariant genu T wykryli u 17 z nich. U pozostałych ras przyczyna krótkiego ogona musiała być inna, co pokazało, że podobny wygląd nie zawsze ma takie samo podłoże genetyczne

To również powód, dla którego nie należy traktować określenia "rasa z krótkim ogonem" jako informacji, że wszystkie należące do niej psy będą miały taki sam ogon.

Jednym z najbardziej wyrazistych przykładów jest Australian Stumpy Tail Cattle Dog. To australijski pies pasterski, którego naturalnie krótki ogon jest jedną z charakterystycznych cech rasy. W jej przypadku nie jest on po prostu efektem dawnej mody na skracanie ogonów.

Naturalny bobtail występuje również u welsh corgi pembroke. Tu łatwo jednak o nieporozumienie, ponieważ nie każdy pembroke przychodzi na świat z bardzo krótkim ogonem. W rasie występują również psy z dłuższymi ogonami.

Podobną cechę można spotkać u części owczarków australijskich. Także w tej rasie długość naturalnego ogona nie jest jednakowa u wszystkich psów. Szczenię może urodzić się z pełnym ogonem albo z naturalnie skróconym.

Do ras, u których opisano naturalny bobtail, należą również m.in. schipperke, mudi, szwedzki vallhund, polski owczarek nizinny, spaniel bretoński i hiszpański pies dowodny. Lista jest dłuższa, a sam wygląd ogona może znacznie różnić się pomiędzy rasami i poszczególnymi psami.

Na pierwszy rzut oka dwa psy mogą wyglądać podobnie, choć przyczyna krótkiego ogona jest zupełnie inna. Jeden mógł urodzić się z naturalnym bobtailem, drugi mieć ogon skrócony po narodzinach, a u jeszcze innego krótki ogon może wynikać z urazu.

Sprawę dodatkowo komplikuje genetyka. Badania ras z naturalnie krótkimi ogonami wykazały, że znany wariant genu T/TBXT nie występuje u wszystkich z nich. U części ras za podobną cechą muszą więc stać inne zmiany genetyczne.

Dobrym przykładem tego, jak różne mogą być mechanizmy prowadzące do krótkiego ogona, są rasy takie jak Boston terrier czy buldog angielski. Ich charakterystyczne krótkie, często zakręcone ogony nie powinny być automatycznie wrzucane do tej samej grupy co klasyczny natural bobtail związany ze znanym wariantem genu T.

Jeśli spotykamy dorosłego psa z kilkucentymetrowym ogonem, sam jego wygląd nie daje pewnej odpowiedzi, czy zwierzę się z nim urodziło. Znajomość rasy może być wskazówką, ale również nie rozstrzyga sprawy, ponieważ naturalny bobtail nie musi występować u każdego jej przedstawiciela.

W przypadku ras, u których spotyka się zarówno pełne, jak i naturalnie krótkie ogony, różnice można zobaczyć już wśród szczeniąt. Jedne rodzą się z długim ogonem, inne ze znacznie krótszym.

Dlatego widok corgi, owczarka australijskiego czy innego psa z bardzo krótkim ogonem nie powinien automatycznie prowadzić do wniosku, że został on obcięty. U części psów jest to po prostu cecha, z którą przyszły na świat.