Lagotto romagnolo wygląda jak pluszowy miś. W domu potrafi jednak mocno zaskoczyć

Lagotto romagnolo nie jest psem "bezobsługowym", choć często reklamuje się go jako idealnego psa rodzinnego i mało liniejącego. To rasa inteligentna, czujna i pracująca, pierwotnie związana z wodą, a później z wyszukiwaniem trufli. W praktyce oznacza to, że lagotto potrzebuje nie tylko spaceru, ale też zajęcia dla głowy: węszenia, nauki, zabaw zadaniowych i spokojnego, konsekwentnego prowadzenia. Źle prowadzony może stać się natarczywy, pobudliwy, szczekliwy albo zacząć sam organizować sobie zajęcia w domu.

Wadą dla wielu osób jest też pielęgnacja sierści. Lagotto ma gęstą, kędzierzawą, wełnistą okrywę, która mało wypada, ale łatwo się filcuje, jeśli właściciel ją zaniedba. FCI opisuje rasę jako psa małej lub średniej wielkości, mocno zbudowanego, o gęstej, kręconej sierści o wełnistej strukturze. To nie jest typ sierści, którą można tylko "czasem przeczesać". Trzeba kontrolować kołtuny, uszy, okolice oczu, łapy i zabrudzenia po spacerach.

Lagotto może szczekać, ale nie powinien być psem ujadającym bez przerwy. To rasa czujna, więc często sygnalizuje dźwięki, obcych ludzi, ruch za drzwiami albo coś niepokojącego w otoczeniu. W opisach rasy podkreśla się, że lagotto bywa dobrym "alarmem", ale szczekliwość zależy od temperamentu, socjalizacji i codziennego prowadzenia psa.

Problem zaczyna się wtedy, gdy pies jest znudzony, przebodźcowany, zostaje sam bez przygotowania albo nie ma jasnych zasad. Lagotto jest psem wrażliwym i inteligentnym, więc krzyk, chaos i brak rutyny mogą pogłębiać nerwowość. Od szczeniaka warto uczyć go odpoczynku, zostawania psa samego w domu, spokojnej reakcji na dzwonek, sąsiadów i hałasy za oknem.

Lagotto romagnolo gubi sierść znacznie mniej niż wiele innych ras, ale nie znaczy to, że jest psem całkowicie "bez sierści". WebMD i PetMD opisują go jako rasę mało liniejącą, z kręconą sierścią, która wymaga regularnej kontroli, bo mogą w niej zostawać brud, patyczki, rzepy i inne zanieczyszczenia po spacerach.

To ważne rozróżnienie: mniej sierści na kanapie nie oznacza mniej pracy. U lagotto włos częściej zostaje w okrywie i może tworzyć kołtuny. Dlatego pies tej rasy zwykle nie "sypie" sierścią po mieszkaniu jak labrador czy owczarek, ale wymaga regularnego strzyżenia i kontroli skóry.

Lagotto potrzebuje codziennego ruchu, ale jeszcze bardziej potrzebuje mądrego zajęcia. To nie jest pies kanapowy, któremu wystarczy krótka runda wokół bloku. Dobrze sprawdzają się dłuższe spacery, węszenie, tropienie, zabawy w szukanie smaczków, nauka komend, agility, pływanie czy spokojne wyprawy w teren. PetMD wymienia przy tej rasie m.in. nose work, tracking, swimming, hiking i agility jako aktywności pasujące do jej predyspozycji.

W praktyce dorosły lagotto zwykle potrzebuje co najmniej solidnego spaceru dziennie plus krótszych wyjść i pracy umysłowej. Jeśli pies dostaje tylko ruch fizyczny, ale nie może węszyć i myśleć, nadal może być sfrustrowany. To rasa, która lubi mieć zadanie.

Lagotto romagnolo nie powinien wyglądać jak wystylizowany pudel. Wzorzec i opisy klubowe podkreślają naturalny, rustykalny wygląd rasy. Sierść ma tworzyć loki, być gęsta, wełnista i praktyczna, a nie przesadnie modelowana. Brytyjski opis wzorca wskazuje, że sierść może być dłuższa na głowie, ale nie powinna zasłaniać oczu, a prezentacja psa ma być naturalna i zgodna z roboczym charakterem rasy.

Najczęściej lagotto strzyże się równo na całym ciele, zostawiając naturalną formę loków. Trzeba szczególnie pilnować okolic oczu, uszu, pyska, pach, brzucha i łap, bo tam sierść może się filcować albo zatrzymywać wilgoć. Nie warto przesadzać z czesaniem na sucho, bo można zniszczyć naturalny skręt włosa i zrobić z psa "puchatą kulę" zamiast lagotto.

Pierwsze strzyżenie lagotto u groomera powinno być przede wszystkim spokojnym doświadczeniem, a nie walką z psem. Szczeniaka warto wcześniej oswajać z dotykaniem łap, zaglądaniem do uszu, delikatnym czesaniem, maszynką, nożyczkami i stołem groomerskim. Im wcześniej pies zrozumie, że pielęgnacja jest normalną częścią życia, tym łatwiej będzie później.

Nie chodzi o to, żeby bardzo młodego psa od razu mocno ostrzyc "na gotowo". Ważniejsze jest przyzwyczajenie go do zabiegów i usuwanie miejsc, które zaczynają się filcować. Dobry groomer powinien znać rasę albo przynajmniej rozumieć, że lagotto nie strzyże się jak pudla, maltipoo czy bichona.

W Polsce najlepiej szukać lagotto romagnolo przez hodowle zrzeszone w ZKwP, czyli organizacji należącej do FCI. ZKwP prowadzi bazę szczeniąt, w której można wyszukać aktualne mioty według rasy i oddziału. To bezpieczniejsza droga niż przypadkowe ogłoszenia bez weryfikacji pochodzenia psa.

Przed rezerwacją szczeniaka warto zapytać hodowcę o metrykę ZKwP/FCI, badania rodziców, charakter suki i psa, warunki odchowu, socjalizację, umowę, wyprawkę oraz możliwość kontaktu po odbiorze. Dobra hodowla nie powinna obrażać się na takie pytania. Przy lagotto szczególnie ważne są nie tylko wygląd i "hipoalergiczność", ale też stabilny temperament, bo to pies wrażliwy, bystry i mocno związany z człowiekiem.