Natura stworzyła prawdziwe cuda. 9 zwierząt, od których trudno oderwać wzrok

Wybraliśmy dziewięć niezwykłych gatunków. Każdy z nich skrywa ciekawostkę, której nie widać na pierwszy rzut oka.

1. Kuoka – zwierzę, które wygląda, jakby zawsze się uśmiechało

Ma zaokrąglony pyszczek, niewielkie uszy i charakterystyczny wyraz twarzy przypominający szeroki uśmiech.

Kuoka, nazywana też quokką, jest niewielkim torbaczem zamieszkującym zachodnią Australię. Szczególnie słynie z obecności na wyspie Rottnest, gdzie stała się prawdziwą atrakcją turystyczną.

Czy kuoki rzeczywiście są zawsze szczęśliwe? Nie. Ich słynny "uśmiech" wynika przede wszystkim z budowy pyszczka oraz sposobu, w jaki otwierają usta podczas dyszenia. Nie należy odczytywać go jako dowodu dobrego samopoczucia.

Kuoki są roślinożerne i żywią się m.in. liśćmi, pędami oraz innymi częściami roślin. Choć mogą sprawiać wrażenie oswojonych, pozostają dzikimi zwierzętami. Na Rottnest obowiązuje zakaz ich karmienia, a turystom zaleca się zachowanie dystansu i unikanie dotykania.

Ruda sierść, białe znaczenia na pyszczku i długi, puszysty ogon sprawiają, że panda mała wygląda jak połączenie lisa z pluszowym misiem. Żyje w górskich lasach Azji, m.in. w Himalajach.

Wbrew nazwie nie jest bliską krewną pandy wielkiej. Należy do własnej rodziny pandkowatych, której jest jedynym żyjącym przedstawicielem.

Jej ogon nie służy wyłącznie do ozdoby. Pomaga utrzymywać równowagę podczas poruszania się po gałęziach i chroni przed zimnem. Panda mała potrafi też schodzić z drzew głową w dół dzięki wyjątkowo ruchomym stawom skokowym.

Niestety, ten niezwykły gatunek jest zagrożony wyginięciem. Do jego największych problemów należą utrata siedlisk, wycinanie lasów i kłusownictwo.

3. Fenek – maleńki lis z ogromnymi uszami

Fenek wygląda jak miniaturowy lis, któremu ktoś doczepił nieproporcjonalnie duże uszy. Zamieszkuje pustynne tereny Afryki Północnej, w tym Saharę.

Jest najmniejszym przedstawicielem rodziny psowatych. Dorosły osobnik waży zwykle od 0,9 do 1,4 kg, a jego uszy mogą osiągać nawet 15 cm długości.

Tak duże małżowiny uszne pełnią dwie ważne funkcje. Pomagają pozbywać się nadmiaru ciepła oraz wychwytywać odgłosy drobnych zwierząt ukrywających się pod piaskiem.

Fenek ma również owłosione podeszwy łap, które chronią go przed gorącym podłożem. Za dnia odpoczywa w norach, a na poszukiwanie pożywienia wyrusza głównie nocą.

4. Szczekuszka (ang. pika) – mała kulka futra, która przygotowuje zapasy na zimę

Wygląda jak skrzyżowanie chomika z królikiem. Ma niewielkie, zaokrąglone uszy, krótkie łapki i gęste futro.

Szczekuszka amerykańska zamieszkuje górskie obszary Ameryki Północnej, gdzie chętnie ukrywa się między skałami. Choć przypomina gryzonia, należy do zajęczaków i jest spokrewniona z królikami.

Jej zachowanie jest równie ciekawe jak wygląd. Szczekuszki nie zapadają w sen zimowy, dlatego w cieplejszych miesiącach intensywnie zbierają rośliny, suszą je i gromadzą zapasy na zimę.

Wydają również charakterystyczne, wysokie piski, którymi komunikują się z innymi osobnikami i ostrzegają przed drapieżnikami.

5. Wombat – przypomina pluszowego niedźwiedzia, ale potrafi zaskoczyć siłą

Krępe ciało, krótkie nogi i okrągły pyszczek nadają wombatowi wygląd dużej pluszowej zabawki.

W rzeczywistości jest to silny torbacz, doskonale przystosowany do kopania podziemnych nor. Wombaty mają mocne pazury i mogą biegać z prędkością dochodzącą do 40 km/h. Ich wygląd potrafi więc być mylący.

Jeszcze ciekawsza jest budowa torby samicy. W przeciwieństwie do torby kangura jej otwór skierowany jest ku tyłowi. Dzięki temu podczas kopania ziemia nie wpada do środka, gdzie rozwija się młode.

Wombaty słyną też z nietypowych odchodów o kształcie zbliżonym do sześcianu. Pomagają one oznaczać terytorium, ponieważ trudniej staczają się z kamieni i pni.

6. Galago – ogromne oczy i skoki między drzewami

Galago mały południowy, nazywany po angielsku bushbaby, ma ogromne oczy, zaokrąglone uszy i długi ogon. Ten niewielki naczelny zamieszkuje zadrzewione sawanny południowej Afryki.

Jego ogromne oczy nie są przypadkiem. Zwierzę prowadzi nocny tryb życia i dzięki nim dobrze widzi po zmroku.

Galago sprawnie porusza się po drzewach, wykonując skoki między gałęziami. Ma silne kończyny, chwytne dłonie i długi ogon, który pomaga mu utrzymać równowagę.

Żywi się m.in. owadami, owocami oraz gumą roślinną wydzielaną przez drzewa. Potrafi też wydawać zaskakująco głośne odgłosy, w tym gwizdy ostrzegające inne osobniki przed niebezpieczeństwem.

7. Surykatka – mały strażnik, który nieustannie obserwuje otoczenie

Stojąca na tylnych łapkach surykatka wygląda, jakby pozowała do zdjęcia. Tak naprawdę często pełni bardzo odpowiedzialną funkcję.

Surykatki zamieszkują suche tereny południowej Afryki i żyją w grupach rodzinnych. Gdy część zwierząt szuka pożywienia, jeden z osobników może pełnić funkcję strażnika i wypatrywać zagrożenia.

W razie niebezpieczeństwa ostrzega pozostałe surykatki sygnałami alarmowymi. Członkowie grupy zmieniają się podczas pełnienia tej funkcji.

Surykatki współpracują również przy opiece nad młodymi. Pomagają w tym nie tylko rodzice, ale także inni członkowie grupy.

8. Leniwiec – wygląda jak wiecznie zaspany, ale ma niezwykłe futro

Leniwiec, po angielsku sloth, ma zaokrąglony pyszczek i porusza się tak powoli, że sprawia wrażenie wiecznie zasp anego. Jego spokojny tryb życia jest jednak sposobem na oszczędzanie energii.

Leniwce większość czasu spędzają na drzewach. Poruszają się powoli, co pozwala im oszczędzać energię.

Ciekawostką jest ich futro. U wielu leniwców w specjalnych zagłębieniach włosów rozwijają się glony, które nadają sierści zielonkawy odcień. Dzięki temu zwierzę łatwiej wtapia się w otaczającą roślinność.

W jego futrze mogą mieszkać również ćmy, chrząszcze i inne drobne organizmy. To niewielki ekosystem, który leniwiec nosi ze sobą przez całe życie.

9. Dikdik – miniaturowa antylopa z wielkimi oczami

Dikdik wygląda jak maleńka antylopa o delikatnych nogach, dużych oczach i spiczastym pyszczku. Te afrykańskie zwierzęta są znacznie mniejsze od większości swoich krewnych.

Dikdik Kirka osiąga około 30–40 cm wysokości w kłębie. Choć wygląda krucho, doskonale radzi sobie w środowisku pełnym drapieżników.

Gdy zauważy zagrożenie, potrafi błyskawicznie uciec w gęste zarośla. Jego nazwa nawiązuje do charakterystycznego odgłosu alarmowego przypominającego "dik-dik".

Co ciekawe, zwierzęta te zwykle tworzą trwałe pary i wspólnie bronią swojego terytorium. Oznaczają jego granice m.in. wydzielinami gruczołów zapachowych.

Choć wszystkie te zwierzęta mogą wyglądać niezwykle sympatycznie, nie są żywymi maskotkami. Wiele z nich ma silny instynkt obronny, wyspecjalizowane potrzeby i źle znosi bliski kontakt z człowiekiem. Najlepiej podziwiać je w naturalnym środowisku, zachowując odpowiednią odległość.