Nie bierz go tylko oczami. Ten pies wygląda jak pluszak, ale potrzebuje znacznie więcej

Samoyed (inne nazwy Bjelkier, Samoiedskaya Sobaka) należy do tych ras, które bardzo łatwo "kupują" człowieka wyglądem. Ma gęstą, jasną sierść, charakterystyczny uśmiech i przyjazny wyraz pyska. W praktyce nie jest jednak psem ozdobnym. To rasa pracująca, stworzona do ruchu, współpracy z człowiekiem i życia blisko rodziny.

Czytaj także:

• Nie każdy pies nadaje się dla dziecka. Te 7 ras to bezpieczny wybór
• Urocze olbrzymy. 5 wielkich ras psów, które słyną z łagodnego charakteru
• Te psy są jak cień opiekuna. 7 ras, które potrzebują bliskości bardziej niż inne
• Które psy są najłagodniejsze? Te rasy najczęściej uchodzą za spokojne i rodzinne

Za piękną sierścią kryje się pies energiczny, bystry i często bardzo pomysłowy. Samoyed nie lubi nudy. Jeżeli opiekun ograniczy się do krótkich spacerów wokół bloku, pies może zacząć szczekać, kopać, niszczyć rzeczy albo szukać sobie zajęcia na własną łapę. Samoyed Club of America podkreśla, że to aktywne, ciekawskie i figlarne psy, które źle znoszą brak uwagi i odosobnienie.

Samoyed pochodzi z północnej Rosji i Syberii. Dawniej towarzyszył ludom Samoyedów, pomagał przy wypasie reniferów, ciągnięciu sań i pracy w bardzo trudnych, zimnych warunkach. To ważne, bo wiele cech tej rasy nie wzięło się z przypadku. Gruba sierść, wytrzymałość, potrzeba ruchu i silne przywiązanie do ludzi mają związek z historią psa pracującego, a nie salonowej maskotki.

Ten pies był blisko człowieka nie tylko podczas pracy. Źródła kynologiczne opisują samoyeda jako rasę, która przez pokolenia żyła obok ludzi, pracowała z nimi i potrzebowała kontaktu z rodziną. Dlatego samotne życie w ogrodzie albo wiele godzin dziennie bez zajęcia to dla samoyeda bardzo zły scenariusz.

Samoyed nie musi być trudny, ale jest wymagający. To duża różnica. Nie jest to rasa, którą wystarczy nakarmić, wyprowadzić na szybki spacer i zostawić samą sobie. Potrzebuje przewidywalnego dnia, ruchu, zabawy, nauki i kontaktu z opiekunem.

Trudność tej rasy polega głównie na tym, że samoyed jest inteligentny, aktywny i dość niezależny. Jeśli się nudzi, szybko znajduje własne pomysły na rozładowanie energii. Może kopać w ogrodzie, ciągnąć na spacerze, szczekać, podgryzać przedmioty albo domagać się uwagi. Samoyed Club of America wskazuje, że nuda i brak zainteresowania ze strony człowieka mogą prowadzić u tej rasy do zachowań problemowych.

Nie jest to więc najlepszy wybór dla osoby, która szuka psa "ładnego, spokojnego i bezobsługowego". Samoyed będzie szczęśliwszy u opiekuna, który lubi spacery, ma cierpliwość do szkolenia i rozumie, że piękny wygląd psa oznacza też realną pracę.

Samoyed jest psem inteligentnym. To jednak nie zawsze oznacza łatwe życie dla opiekuna. Inteligentny pies szybciej się uczy, ale szybciej też nudzi się powtarzaniem tych samych ćwiczeń. Potrafi kombinować, testować granice i szukać własnych rozwiązań.

Właśnie dlatego szkolenie samoyeda powinno być spokojne, konsekwentne i ciekawe. Lepiej działają krótsze, urozmaicone sesje niż monotonne powtarzanie jednej komendy przez długi czas. Źródła opisujące rasę zwracają uwagę, że samoyedy dobrze reagują na sprawiedliwego, konsekwentnego opiekuna, ale mogą być początkowo oporne, jeśli szkolenie jest nudne albo prowadzone bez wyczucia.

Samoyeda najlepiej szkolić od szczeniaka. Podstawą jest socjalizacja, nauka spokojnego zostawania samemu, chodzenie na luźnej smyczy, przywołanie i komendy wyciszające. Bardzo ważne jest też uczenie psa, że nie każde szczeknięcie daje efekt, a odpoczynek jest równie potrzebny jak zabawa.

W szkoleniu tej rasy nie sprawdza się brutalność ani krzyk. Samoyed potrzebuje jasnych zasad, ale też dobrego kontaktu z człowiekiem. Samoyed Club of America zaleca zajęcia socjalizacyjne dla szczeniąt i szkolenie posłuszeństwa przynajmniej w pierwszym roku życia psa. Podkreśla też, że ostre metody zwykle nie są potrzebne u dobrze prowadzonego samoyeda.

Dobrym pomysłem są zabawy węchowe, nauka sztuczek, ćwiczenia samokontroli, długie spacery w różnych miejscach i aktywności, które angażują głowę psa. Zmęczony psychicznie samoyed bywa spokojniejszy niż pies, który tylko biegał bez celu.

Samoyed może być dość wokalny. To jedna z cech, którą trzeba znać przed zakupem lub adopcją psa tej rasy. Niektóre samoyedy szczekają, "gadają", pomrukują albo wyrażają emocje głosem. Dla jednych opiekunów jest to urocze, dla innych — zwłaszcza w bloku — może być sporym problemem.

Nie oznacza to, że każdy samoyed będzie szczekał bez przerwy. Często szczekanie nasila się wtedy, gdy pies jest znudzony, ignorowany, pobudzony albo zostawiany sam na zbyt długo. Według Samoyed Club of America psy tej rasy mogą być bardzo wokalne i warto uczyć je komend typu "cisza" oraz "spokój".

Samoyed nie jest uznawany za rasę z natury agresywną. Zwykle opisuje się go jako psa przyjaznego, towarzyskiego i nastawionego na kontakt z ludźmi. Eukanuba podaje, że samoyed ma przyjazne usposobienie i dobrze odnajduje się jako pies rodzinny, a Samoyed Club of America opisuje go jako psa niekłótliwego, choć zdolnego stanąć w swojej obronie.

To jednak nie znaczy, że można zlekceważyć wychowanie. Każdy pies, także samoyed, może rozwinąć problemy behawioralne, jeśli jest źle traktowany, izolowany, zaniedbany albo pozbawiony socjalizacji. Przy tej rasie szczególnie ważne są łagodne prowadzenie, jasne zasady i kontakt z różnymi ludźmi, psami oraz sytuacjami już od młodego wieku.

Samoyed zwykle nie jest psem groźnym w codziennym znaczeniu tego słowa. Nie jest typowym psem stróżującym, który ma odstraszać samym zachowaniem. Może jednak alarmować szczekaniem, gdy ktoś pojawi się przy domu, i potrafi być czujny.

Trzeba też pamiętać, że to pies średniej lub większej wielkości, silny, energiczny i szybki. Jeśli nie jest nauczony chodzenia na smyczy, może pociągnąć dziecko, seniora albo osobę drobną. "Nie jest groźny" nie znaczy więc "nie wymaga kontroli". Samoyed potrzebuje wychowania tak samo jak każda większa, aktywna rasa.

Samoyed często dobrze dogaduje się z dziećmi, zwłaszcza jeśli jest prawidłowo socjalizowany i wychowywany w rodzinie. Źródła rasowe opisują go jako psa przyjaznego, rodzinnego i chętnego do kontaktu z ludźmi. Eukanuba wskazuje, że rasa jest znana z miłości do ludzi, zwłaszcza dzieci, a Samoyed Club of America podaje, że dobrze wychowany samoyed może być dobrym towarzyszem dzieci.

Nie oznacza to jednak, że dziecko może robić z psem wszystko. Samoyed nie powinien być ciągnięty za sierść, budzony ze snu, ściskany na siłę ani traktowany jak zabawka. Przy dzieciach trzeba uczyć dwie strony: psa spokoju, a dziecko szacunku do zwierzęcia.

Samoyed to pies średni do dość dużego, choć przez puszystą sierść często wygląda na większego, niż jest w rzeczywistości. Według danych AKC dorasta zwykle do około 19–23 cali w kłębie, czyli mniej więcej 48–58 cm. Eukanuba podaje zbliżone wartości: psy około 54–60 cm, suki około 50–56 cm, przy czym standardy mogą się różnić.

Waga również zależy od płci, budowy i linii hodowlanej. Eukanuba podaje orientacyjnie 25–34 kg dla psów i 18–25 kg dla suk, a Daily Paws wskazuje zakres około 35–65 funtów, czyli mniej więcej 16–29 kg.

Sierść samoyeda jest jednym z jego znaków rozpoznawczych. Jest gęsta, dwuwarstwowa i przystosowana do zimna. PetMD opisuje ją jako grubą, złożoną z dłuższego włosa okrywowego i gęstego podszerstka. To piękne, ale wymagające okrycie.

Samoyed Club of America wprost ostrzega, że przedstawianie samoyedów jako psów "łatwych do utrzymania w czystości" jest mylące. Te psy linieją, brudzą się i wymagają regularnej pielęgnacji. Szczotkowanie, kontrola kołtunów, pielęgnacja łap i dbanie o skórę to stały element życia z tą rasą.

Jeżeli ktoś marzy o nieskazitelnie białym psie, ale nie chce mieć sierści w domu, na ubraniach i w samochodzie, samoyed może szybko zweryfikować takie wyobrażenia.

Samoyed jest bardzo towarzyski. Lubi być częścią domu, obserwować rodzinę, uczestniczyć w codziennym życiu i mieć kontakt z opiekunem. To nie jest rasa, którą można odsunąć na bok i przypomnieć sobie o niej dopiero przy spacerze.

Sama miłość jednak nie wystarczy. Ten pies potrzebuje też zasad. Jeśli opiekun pozwala mu na wszystko, a potem nagle zaczyna wymagać posłuszeństwa, pojawia się chaos. Samoyed najlepiej funkcjonuje wtedy, gdy wie, czego się od niego oczekuje, ma zapewniony ruch i nie jest zostawiany sam ze swoją energią.

Samoyed może być świetnym psem dla osoby aktywnej, cierpliwej i gotowej na codzienną pracę z psem. Sprawdzi się u ludzi, którzy lubią spacery, nie boją się sierści, mają czas na pielęgnację i chcą psa mocno związanego z rodziną.

Nie będzie natomiast najlepszym wyborem dla kogoś, kto szuka spokojnego psa "do patrzenia", nie ma czasu na ruch, często zostawia psa samego albo mieszka w miejscu, gdzie szczekanie szybko stanie się problemem. Samoyed zachwyca wyglądem, ale dopiero codzienność pokazuje, czy człowiek naprawdę jest gotowy na takiego psa.

Samoyed potrafi skraść serce od pierwszego spojrzenia. Ma w sobie urok, radość i wyjątkową więź z człowiekiem. Trzeba jednak patrzeć dalej niż na biały puch i uśmiechnięty pysk. To pies pracujący, inteligentny, aktywny i bardzo rodzinny, ale wymagający.

Zobacz także: Pies nie jest dla każdego. Te sytuacje najczęściej kończą się problemami

Jeśli dostanie ruch, uwagę, szkolenie i pielęgnację, może być wspaniałym towarzyszem. Jeśli zostanie potraktowany jak ozdobny pluszak, szybko pokaże, że za pięknym wyglądem stoi żywy charakter. I właśnie dlatego samoyeda nie warto brać tylko oczami.

Źródła

• American Kennel Club, PetMD, Samoyed Club of America , Eukanuba, Wag!, EzyDog, Woof