Te koty żyją najkrócej. Wyniki dużego badania mogą zaskoczyć opiekunów
Wygląd i popularność rasy to nie wszystko. Coraz większą uwagę zwraca się także na zdrowie i długość życia, bo różnice między kotami potrafią być naprawdę wyraźne. Pokazało to duże badanie Royal Veterinary College oparte na danych 7 936 kotów objętych opieką weterynaryjną w Wielkiej Brytanii. Na podstawie tych danych oszacowano, że średnia oczekiwana długość życia w badanej populacji wyniosła 11,74 roku.
W tej analizie najkrócej żył sfinks
Najniższy wynik odnotowano u sfinksa, u którego średnia oczekiwana długość życia wyniosła 6,68 roku. Na drugim końcu znalazły się kot burmański i kot birmański, z wynikami odpowiednio 14,42 i 14,39 roku. W zestawieniu słabiej wypadły też m.in. bengal z wynikiem 8,5 roku, kot brytyjski z 9,6 roku i maine coon z 9,7 roku.
Różnice było widać nie tylko między rasami
Badanie pokazało też wyraźną różnicę między samicami i samcami. Kotki żyły średnio 12,51 roku, a kocury 11,18 roku, więc przewaga samic wyniosła 1,33 roku. Podobnie było przy porównaniu kotów rasowych i nierasowych: koty nierasowe osiągały średnio 11,89 roku, a rasowe 10,41 roku.
Naukowcy wskazali też inne czynniki ryzyka
Autorzy badania podkreślili, że z krótszą długością życia były istotnie powiązane nie tylko sama rasa, ale też brak kastracji oraz nieprawidłowa masa ciała. W publikacji opisano to wprost: krótszemu życiu sprzyjał zarówno status kota rasowego, jak i masa ciała odbiegająca od wartości typowej dla danej płci i rasy. To ważny sygnał dla opiekunów, bo pokazuje, że na długość życia wpływa nie tylko genetyka, ale też profilaktyka i codzienna opieka.
To nie jest wyrok dla każdego kota
Takie wyniki nie oznaczają, że każdy sfinks będzie żył krótko, a każdy kot burmański bardzo długo. To dane statystyczne dla dużej populacji kotów objętych opieką weterynaryjną, które pokazują ogólny trend, a nie los pojedynczego zwierzęcia. Dla opiekuna najważniejszy wniosek jest prosty: przy wyborze kota warto patrzeć nie tylko na wygląd, ale też na zdrowie rasy, kontrolę masy ciała i regularną profilaktykę.
Źródła:
- Royal Veterinary College, VetCompass.
- Journal of Feline Medicine and Surgery, Teng KTY, Brodbelt DC, Church DB, O’Neill DG, 2024.
