Pies pił brudną wodę na spacerze? Nie każdy objaw można przeczekać

Najbardziej zdradliwe są miejsca, które wyglądają zwyczajnie: parkowy staw, zalew, oczko wodne, rów z wodą, kałuża po ulewie albo fontanna, do której podchodzą psy, ptaki i dzikie zwierzęta. Dla psa taka woda pachnie ciekawie. Dla jego przewodu pokarmowego nie zawsze jest bezpieczna.

Do wody mogą trafiać odchody ptaków, mocz gryzoni, resztki organiczne, błoto, zanieczyszczenia spływające z chodników i trawników, a czasem także drobnoustroje, których nie widać gołym okiem. W upał ryzyko rośnie, bo woda stojąca szybciej się nagrzewa, gorzej się miesza i łatwiej dochodzi w niej do zakwitów.

Nie chodzi o to, że każdy łyk ze stawu oznacza dramat. Problem zaczyna się wtedy, gdy opiekun uznaje taką wodę za szybkie i normalne rozwiązanie w upał. Jeśli pies regularnie pije z przypadkowych zbiorników, ryzyko biegunki, wymiotów albo poważniejszego zakażenia po prostu rośnie.

Jedną z najważniejszych nazw przy wodzie stojącej jest Leptospira. To bakteria związana m.in. z moczem zakażonych zwierząt, szczególnie gryzoni. Pies może mieć kontakt z leptospirami nie tylko wtedy, gdy pije z brudnego zbiornika, ale też gdy brodzi w skażonej wodzie, liże łapy po spacerze albo ma kontakt z wilgotną glebą i błotem.

Leptospiroza nie jest zwykłą "biegunką po brudnej wodzie". Może uderzać w nerki i wątrobę. Niepokoić powinny ospałość, brak apetytu, wymioty, biegunka, gorączka, odwodnienie, ból brzucha, żółtawe dziąsła lub białka oczu, bardzo duże pragnienie albo problemy z oddawaniem moczu.

To choroba, przy której nie warto czekać, aż pies "odeśpi spacer". Jeśli po kontakcie ze stojącą wodą pies wyraźnie słabnie, wymiotuje, przestaje jeść albo zachowuje się inaczej niż zwykle, trzeba skontaktować się z lekarzem weterynarii.

W wodzie zanieczyszczonej odchodami zwierząt mogą pojawiać się także bakterie kojarzone z zakażeniami przewodu pokarmowego. W praktyce opiekun nie musi rozpoznawać nazwy drobnoustroju. Powinien za to wiedzieć, jakie objawy są alarmowe.

Po piciu z podejrzanego zbiornika mogą pojawić się wodnista albo śluzowa biegunka, brzydko pachnący kał, krew w kale, wymioty, ból brzucha, gorączka, brak apetytu i apatia. Takie objawy mogą pasować m.in. do zakażeń związanych z bakteriami Campylobacter, Salmonella albo niektórymi szczepami E. coli.

Szczególnie ostrożnie trzeba podchodzić do szczeniąt, psów starszych, psów po chorobie i zwierząt z wrażliwym przewodem pokarmowym. U nich biegunka i wymioty szybciej prowadzą do odwodnienia. Jeśli pies oddaje luźny stolec raz, ale poza tym zachowuje się normalnie, można go obserwować. Jeśli biegunka się powtarza, pojawia się krew, pies wymiotuje albo słabnie, lepiej nie zwlekać z konsultacją.

Czytaj także: Kiedy biegunka u szczeniaka jest groźna? Tych objawów nie wolno przeczekać

Giardia, nazywana też lamblią, jest pasożytem, a nie bakterią. Mimo to przy temacie kałuż, stawów i zalewów warto ją wymienić, bo do zakażenia może dojść po połknięciu skażonej wody, gleby albo zanieczyszczonych przedmiotów.

Objawy często dotyczą jelit. Pies może mieć nagłą, wodnistą albo miękką biegunkę, kał ze śluzem, nieprzyjemny zapach stolca, wzdęcia, dyskomfort brzucha, gorszy apetyt albo spadek energii. Czasem objawy nawracają: jednego dnia jest lepiej, a potem problem wraca.

Przy podejrzeniu Giardii nie wystarczy zgadywać po wyglądzie kału. Weterynarz może zalecić badanie kału, czasem więcej niż jedną próbkę, bo pasożyt nie zawsze jest wykrywany za pierwszym razem.

Najbardziej alarmowa jest woda, która wygląda podejrzanie: jest zielona, mętna, ma kożuch, pianę, smugi albo nalot przypominający rozlaną farbę. To mogą być sinice, czyli cyjanobakterie. Nie są klasycznymi glonami, choć często tak się o nich mówi. Problemem są toksyny, które mogą być bardzo groźne dla psów.

Zobacz także: Sinice – groźne dla zwierząt i ludzi. Jak chronić swojego pupila latem?

Pies nie powinien pić takiej wody ani się w niej kąpać. Jeśli jednak do tego doszło, nie warto czekać do następnego dnia i obserwować w nadziei, że problem sam minie. Przy podejrzeniu kontaktu z sinicami liczy się szybka reakcja: telefon do weterynarza, opis miejsca i informacja, czy pies pił wodę, wszedł do niej, czy tylko miał mokrą sierść lub łapy.

Objawy alarmowe po kontakcie z toksynami sinic mogą obejmować wymioty, biegunkę, silne ślinienie, pianę przy pysku, osłabienie, chwiejny chód, drżenia, dezorientację, trudności z oddychaniem, drgawki, zapaść albo nagłe pogorszenie stanu. To sytuacja pilna.

Po spacerze nad wodą obserwuj psa uważniej, jeśli pił ze stawu, zalewu, kałuży, fontanny albo rowu z wodą. Niepokojące są zwłaszcza powtarzające się wymioty, biegunka, krew lub dużo śluzu w kale, silne ślinienie, apatia, osłabienie, chwiejny chód, gorączka, brak apetytu, żółtawe dziąsła lub białka oczu, bardzo duże pragnienie, problemy z oddawaniem moczu, drżenia, drgawki, dezorientacja albo trudności z oddychaniem.

Warto zapamiętać prostą zasadę: przy lekkim, jednorazowym rozstroju żołądka można psa obserwować, ale jeśli objawy są silne, powtarzają się albo pies wyraźnie słabnie, trzeba zadzwonić do weterynarza. Przy zielonej, mętnej wodzie i podejrzeniu sinic nie czeka się na rozwój sytuacji.

Najprostsza profilaktyka: butelka świeżej wody i składana miska. W upał pies powinien pić częściej, ale z bezpiecznego źródła. Jeśli ciągnie do każdej kałuży, to nie znak, że "sam wie najlepiej", tylko sygnał, że jest spragniony, spacer trwa za długo albo pora dnia jest źle dobrana.

Najważniejsze jest to, żeby nie zlekceważyć szczegółów. Dla opiekuna to może być "trochę brudnej wody", ale dla weterynarza liczy się, czy pies pił ze stawu, kałuży, zalewu, rowu czy fontanny, kiedy to się stało i jak wyglądała woda. Zielony kolor, kożuch, piana, smugi albo nieprzyjemny zapach są sygnałem ostrzegawczym. Jeśli po takim spacerze pies wymiotuje, ma biegunkę, słabnie, ślini się, chwieje albo zachowuje inaczej niż zwykle, nie warto sprawdzać w domu, "czy przejdzie". Lepiej zadzwonić do lekarza weterynarii i od razu powiedzieć, z jaką wodą zwierzę miało kontakt.

Staw, zalew i fontanna mogą wyglądać jak szybki ratunek w upalny dzień. Dla psa bezpieczniejsza będzie jednak zwykła woda zabrana z domu.